3 Woorden van Bert #29

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. Op 1 juli 2026 koos hij de woorden: Karmozijnen - Groepsgesprek - Shakespearetheater

Zacht zonlicht piepte tussen de bladeren door... naarmate Pietje Puk wakkerder werd hoorde hij ook geluiden in luidsterkte toenemen. Zijn huisgenoten waren allemaal al wakker en sommigen waren met hun ontbijt begonnen, anderen daarentegen waren al klaar en stonden met elkaar te fluisteren. Ondanks de vele moeite die hij zich getrooste kon Pietje niet goed horen wat er gezegd werd, hij ving maar flarden op, 'zijn ze gek geworden ofzo', 'wat een poppenkast', 'nou ik ga staken'. Er was duidelijk iets gaande waarvan hij nog niet op de hoogte was, dat voor veel reuring zorgde.
"Opstaan!! Huppakee, kom je nest uit, hoogste tijd, ontbijt is al bijna op... nog even en je vist achter het net...."
'jah jah jah, zuchtend en kreundend, spreide hij zijn armen, schudde zijn hoofd wat heen en weer en liet vervolgens ook heel zijn lijf schudden, alsof elke vezel, spier, orgaan en wat al niet ook gewekt moesten worden, ze waren bijna allemaal in slaap gesukkeld toen hij de ogen had gesloten. Eenmaal naast zijn nest moest hij een keuze maken... misschien wel de grootste keuze van heel zijn leven ooit...
Ga ik naar links, naar waar de zoete geuren van het ontbijt zo goed als onweerstaanbaar door mijn neus naar binnendringen of ga ik toch maar eerst naar rechts om erachter te komen wat er gaande is, waarover iedereen zich zo aan het opwinden is?

De nieuwsgierigheid won het van de trek. Pietje fladderde naar rechts en zag hoe Bolle Jan, het hoofd van de KARMOZIJNRODE BIJENETERS, probeerde aandacht te krijgen van hen om hem heen. Hij zag Klaartje, het hoofd van de Flamingo's, ook M'Buti -hoofd van de okapifamilie- stond erbij, ze was de hoogste baas in hun huis want zij was het grootst van allemaal. Iedereen had een heilig ontzag voor haar. Winston, het hoofd van de kaalkopibissen zat om zich heen te kijken, je zag aan zijn gezicht dat hij alles in zich aan het opnemen was. Hij stond ook bekend als een zeer aandachtig wezen, die nooit iets zei dat niet de moeite van het aanhoren waard was. Pietje zag nog veel meer groepshoofden, hij wist nog niet wie iedereen was, mama had hem dat nog niet allemaal uitgelegd maar hij wist al wel dat 'als de ouden spreken, zwijgen de jongen'. Hij zou het dus ook niet in zijn hoofd halen een stoorzender te zijn in dit GROEPSGESPREK

Jacko, het hoofd van de grijze roodstaartpapagaaien, schraapte zijn keel. Iedereen viel stil. Winstond kon dan wel de baas zijn maar als Jacko aangaf het woord te willen nemen dan werd er geluisterd, punt. Pietje zag hoe Winston naar Jacko knikte alsof hij hem toestemming gaf te spreken, soort van het voorwoord te doen. Ik heb mijn rondje zopas gedaan, begon Jacko, en toen ik langs het kantoor vloog spotte mijn oog een pindaslinger, jullie weten wel... ja ja dat weten we, jij en lekker eten, maar toe vertel verder.... Jacke hernam het woord en zei, terwijl ik daar dus op mijn gemakje zit te peuzelen hoorde ik hoe men discussieerde over allerlei kritieken die op sociale media, in dagbladen, op het regionale nieuws enzo gepubliceerd waren. De teruglopende bezoekersaantallen, de oplopende prijzen, het achterstallig onderhoud overal, de voedselmogelijkheden die door veel bezoekers niet gewaardeerd worden omdat er nog steeds mensen zjin die echt vlees willen ipv een burger van kikkererwten.. 'ik ben géén groente... kwaakte Jaap de kikker die op de rand van de vijver mee zat te luisteren...' Zwijg maar, het gaat niet over jou, is groene troep die jij ook niet eet, jij wilt toch ook gewoon luizen, vlooien en muggen enzo blijven eten? Ja toch niet dan! .... Als je dat maar ff niet vergeet bromde Jaap waarna hij met een plons onderdook.
Duhusss... en toen?
Winston schudde zijn vleugels, spreidde zijn armen uit, kuchte zo luid als hij kon... en toen iedereen weer stil was en rustig was gaan zitten om te luisteren naar wat hij te zeggen had:
Als we dit goede leven nog langer willen blijven genieten zullen we ons best moeten doen en onze mensenopperhoofden helpen. Hij draaide een rondje en vervolgde: "ons verblijf is een prachtig stukkie grond in het blije dorp. Laten we ervoor zorgen dat iedereen die ons komt bezoeken dat gaat zien, er ook blij van gaat worden. Jah maar ehh hoe zie je dat dan voor je, gingen de stemmen op.
Nou heel simpel, we blijven doen wat we altijd al deden alleen zorgen we nu dat we meer zichtbaar zijn, we vliegen / wandelen / zwemmen / kruipen een extra rond in het zicht en doen dan net alsof we een feestje vieren, alsof we ruzies bijleggen, alsof we vriendjes zijn en alles wat maar bij toneelspel komt kijken.
Ohhh je bedoelt dat we voortaan gaan optreden?
Ja dat bedoel ik.. .vanaf nu zijn wij allemaal acteurs en actrices in het Rotterdamse SHAKESPEARETHEATER.

Heb én hou het goed.

3 Woorden van Bert #26

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. Op 28 maart 2026 koos hij de woorden: Blikskaters - Slaapdronken - Ruitensproeiervloeistof

"Heej, ga je nog boodschappen doen?"...
- - - Vragen naar de bekende weg, hè schat, weerklinkt het terwijl een uitgestrekte arm met daaraan een hand met uitgestoken wijsvinger richting een eetkamerstoel wijst waarop een rode winterjas hangt... "oh nou, oké, ja dan is het goed, denk je om de boodschappen dan want je weet in wat voor BLIKSKATERS ons trio verandert als er niet op tijd eten verschaft wordt. Ja ja ja, zucht, ik weet het, maar ehh niet alleen die 2 blikskaters hè, onze blikspoes kan er ook wat van als ze het op haar heupen heeft.

Nog in huis trekt ze de jas aan en loopt richting de schuur.
"Heej, vergeet je niet iets, slaap je nog?" - - - 'Neuh, noem het maar SLAAPDRONKEN, zij het dan dat je meestal dronken wordt als je een teveel van iets krijgt maar in dit geval is het het gebrek eraan. Ze hobbelt terug het huis in, pakt haar fietshelmmuts en fietshelm uit de hoek, graait in de gauwigheid ook nog een paar handschoenen vanachter het gordijn vandaan en gaat dan eindelijk op weg.
E.i.g.e.n.l.i.j.k. heeft ze er helemaal geen zin in, de wind is guur, het miezert, en de wolken boven haar beloven nog meer van die 'hemelse zegeningen'. "niet klagen maar dragen"... hoort ze oma (die al 45 jaar geleden overleden is) in haar oren. Nog een diepe zucht en opstappen en gaan met haar 'bijna nieuwe' oranje flitsbanaan. Terwijl de poortdeur dichtknalt ziet ze de auto staan... is wel makkelijker, comfortabeler, warmer vooral ook... maar ja ook duurder want parkeren is schrikbarend duur geworden de laatste paar jaren, zélfs met stadspas, om nog maar te zwijgen van de benzinekosten. Nee, de fiets is alleszins beter, vermaant ze zich en stapt op de pedalen.
Niet te luxe, geen turbostand maar de ecostand want bewegen is belangrijk, ja ja ja ook met een elektrische fiets moet je heus inzet leveren, de fiets doet het niet 100% voor je.
Een km of 3 verder stapt ze voor de 4e keer af, doet de handschoenen uit, de helm los en af, muts van der hoofd, dat allemaal in één van de fietstassen, plukt het losse slot eruit en zet haar fiets vast en dubbel op slot aan een buizenstelsel waaraan vroeger winkelkarretjes vast zaten.
Het is -zoals altijd- druk voor de winkel, niet zo gek ook want het is marktdag.
Blijkbaak nog halfhalf slaapdronken, houdt ze zich ternauwernood overeind als ze tegen iets oploopt.
 ....Nou ja zeg, krijg nou .. jeweetwellen... hoezo is dit gesloten, hoezo weet ik dit niet, griebels nog aan toe, waar haal ik nu toch die RUITENSPROEIERVLOEISTOF? Die heeft ze echt nodig want morgen is het weer bingo, dan mag de auto weer de grote weg op en tja dat kan niet als dat ene tankje leeg is hè, met het weer van tegenwoordig en al die zotten op de weg, l.e.v.e.n.s.g.e.v.a.a.r.l.i.j.k. als je niet goed voorbereid bent.
Haar humeur was al niet opperbest vanochtend, dit doet er geen goed aan, terwijl ze mopperend naar huis terugfietst ziet ze in de verte een bouwmarkt opdoemen; soort van opgelucht, oh ja daar kan ik het ook wel kopen natuurlijk... het prijsverschil slikt ze dan maar onder mom van 'beter opletten boekou, eigen schuld, droge tankbult'.

Heb én hou het goed.

3 Woorden van Bert #25

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 2 maart 2026 koos hij de woorden: Ziektekostenverzekering - Ozongat - Midden-Oosten

Achter de schermen werd er druk gepraat, gefluisterd eigenlijk, want je wist immers maar nooit wie er door de gangen struinde en met de moderne technieken van tegenwoordig werd afluisteren steeds makkelijker natuurlijk.

Wanneeer krijgen wij nou eindelijk eens salarisverhoging? Ik heb een leuk huis in Mozambique op het oog... 'je weet dat dat gevoelig gaat liggen toch?' ... ja nou en? Ze moeten niet zeuren, ze hebben ons toch gekozen? Die slapende schapen die zich werkelijk met elk kluitje in het riet laten sturen. Die wel hard protesteren in woord, gesproken en geschreven, maar echt van hun luie konten afkomen en daadwerkelijk iets doen om iets te wijzigen in hun voordeel doen ze dan weer niet. Die melkkoeien van ons geloven toch alles. Weten jullie nog, dat jaren '70 dingetje waarvoor we die sukkels sinds de jaren '80 al laten betalen? Ohja, je bedoel dat gedoe rondom die OZONGAT? Ja dat bedoel ik. Ze tuinden er gewoon in joh. Ze vertrouwen gewoon op ons, hun volksvertegenwoordigers, dat weet je toch, dat blijkt elke keer weer. Ze trappen met open ogen in de beloftes die op vóór de verkiezingen doen. Ze geloven ook dat jij en ik niet met elkaar door één deur kunnen, ons gekissebis voor de camera's, ons gebrek aan aandacht voor sprekers, onze aandacht voor onze telefoons en tablets.. ze pikken het allemaal.
Iemand hoestte... het werd even stil... 'wat is er?'. Mensen beginnen te roepen over dat we de gasputten in het noorden weer open moeten doen. Weer open doen? Hoezo, zijn ze dicht dan? Geschater klonk door de ruimte. We gaan toch niet ons eigen gas aan de burgers geven, Duitsland en Frankrijk betalen er grif voor hoor, dáár liggen onze verdiensten. Jah maar, de groningers enzo... ach joh, die hebben het zeiken en zeuren gewoon uitgevonden. Kom op zeg, een bevinkje van o,3 ofzo.. laat dat volk eens naar Japan reizen ofzo dáár weten ze wat echte aardbevingen zijn. Ja joh, ik was daar laatst en iemand probeerde mij wijs te maken dat de scheuren in de muur door gasboringen kwamen, toen ik op haar zolder keek zag ik een wasdroger bovenop een wasmachine staan en ze vertelde trots dat ze het stroom in groepen in huis zo goed geregeld had dat beide machines tegelijkertijd konden draaien, nou vraag ik je toch? Geschater kaatste langs de muren.
Aandacht mensen, aandacht, we wilden het hebben over salarisverhoging, hoeveel willen we eigenlijk? 15% ! Neej 20% is beter. Nou laten we niet gelijk te heftig van wal steken, we maken er 18% van. Ah ja oke, daar kan ik wel mee leven maar hoe gaan we dat bekostigen dan? Oh da's zo moeilijk niet hoor... Die oudjes in ons land? Die hebben niet zoveel meer nodig. En die zogenaamd chronisch zieken die de hele dag op de bank hangen met snacks enzo ipv te werken. We korten gewoon de uitkeringen, willen zij meer geld, moeten ze maar gaan werken, haha dat levert ons dan ook weer poen op. Het werkvolk dunt uit, dat kunnen we niet hebben. Stel je voor dat onze jeugd 26-urige werkweek moet doen, 47 weken per jaar, dát trekken ze echt niet, dat kunnen we ze niet aandoen. Die vergrijzing gaan we tegen door de pensioenleeftijd op te schroeven. "ja maar, Frankrijk.. '.. ach hou op joh, dat protest gelijk smorend, als ze dat ook willen gaan ze daar maar wonen. Scheelt weer, hebben we gelijk het huizentekortprobleem opgelost.
Oké prima.. .en wat doen we met onze heilige leiders in Brussel? Hoeveel miljarden dragen wij bij aan die humanitaire hulp? Menig schaterlach klonk door de ruimte..
Ook zo'n leuk potje waar wij ons al menig voordeel tje uit konden gunnen toch. jaha daar moet ook geld heen, ff denken. Oh nou, ik weet het al, we verhogen gewoon de ZIEKTEKOSTENVERZEKERING.Als ze langer werken, meer uren draaien, en wij gewoon nog meer gaan jatten van hun 'pensioenafdrachten in het verleden en het heden'... komt het wel goed. Iemand kuchte even en zei: Ik hoorde laatst iemand zeggen: "als ik mijn pensioen krijg, krijg ik mijn eigen geld terug, daar heb ik al die jaren verplicht maandelijks een deel van afgedragen, dat is mijn geld bla bla bla'. Hahahahaha ja die sukkels, die denken werkelijk dat recht te hebben. Hahahaha nee hoor, rechten zijn voor ons, plichten voor hen, eerlijker kunnen we het niet verdelen toch. Des te zuiniger ze bij leven zijn, des meer brengen ze op als ze de laatste adem uitblazen. Hoezo erfenis voor de kinderen en overige familieleden, kom op zeg, waar halen ze het lef vandaan te denken dat dat spaargeld hun geld is? De brutaliteit!!
En onze eigen medische kosten blijven natuurlijk gewoon zo laag mogelijk, we zijn écht heel slim te werken gaan toen we de volksverzekering van vroeger hebben afgeschaft maar de particuliere voor onszelf hebben behouden. Het nieuwe pensioenstelsel levert ons ook weer geld op, gelukkig zijn onze eigen pensioenen eerst veilig gesteld. Wij werken vóór het volk dus dat zij meer gaan betalen is gewoon logisch, alles wordt duurder dus wij ook toch. Het geschater herhaalde zich.
En Steef, wanneer ga je weer naar Dubai? Hoeveelste tripje naar het MIDDEN-OOSTEN is het nu sinds jij hier intrek nam? Nou ik zou in de voorjaarsvakantie maar die amerikaanse dictator heeft samen met die israelische massamoordenaar wat dreigingen geuit. Mijn broertje belde al dat een raam in de sponning had getrild omdat ergens iets had geknald ofzo, nee ik blijf maar even hier, het is daar nu niet veilig voor mij. De woede stroomde uit de ogen en was in elk woord voelbaar. Iedereen in de ruimte viel stil. Vol van medeleven stond een aantal op, gaf Steef een dikke knuffel en vele kussen, anderen weer knepen bemoedigend in zijn handen. Jah, intens triest allemaal wat daar gebeurt. Schandalig gewoon dat mensen totaal geen respect hebben voor de religie van een ander, laat staan die van jou, die alleen maar van liefde is. Echt ronduit belachelijk!

Heb én hou het goed.

3 Woorden van Bert #24

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 1 februari 2026 koos hij de woorden: Marathon - Dweilen - Tap



Met dieren in huis ontkom je niet aan dagelijks stofzuigen . Ook DWEILEN, alhoewel dat niet dagelijks, is wel een dingetje. Vooral als je niet beschikt over gezonde spieren en gewrichten, een lijf dat 'gewoon' meewerkt daar waar nodig. Nou hebben wij al eeuwen geen vloerbedekking meer want ja ehh als een dier iets laat vallen krijg je dat nooit goed schoon en geurverwijdering is dan sowieso wel een onhaalbare vesting. Met andere woorden wij hebben al sinds jaar en dag laminaat of novilon, maar net wat we per keer kiezen. In de herfst van 2021 werd dat na 2x laminaat weer novilon, legt makkelijker en is warmer en makkelijker schoon te houden. Nee we gaan dus niet weer terug naar laminaat noch vloerbedekking zolang er hier viervoeters rondlopen.
Het vinden van de juiste stofzuiger is niet zo simpel als dat klinkt, laat staan een handzaam dweilapparaat.
Het online oriënteren vergt een MARATHON qua inzet en tijd want je wordt overladen met reclames en we weten allemaal dat reclames altijd gouden bergen beloven maar schroothopen leveren. Je moet dus écht reviews doorworstelen als je een weloverwogen keuze wilt maken. En dan nog heb je geen garanties! Menig 'stroom' is al uit onze TAP gevloeid. Die van geld bijvoorbeeld want goedkoop is dat spul niet. Of die van stroom, want de accu is altijd sneller leeg dan dat je de vloer schoon hebt, snoeren zijn ook nog eens altijd te kort maar dat terwijze. Of die van water want zonder werkt zo'n apparaat niet.
Nu hebben we er eentje die het wel goed doet maar toch ook niet helemaal bevalt want het produceert een bepaald geluid op een bepaalde volume en dat is met mijn hoofd verre van prettig. Veelal is mijn vechtgenoot hier de dweiler en hij doet dat dan als ik het huis uit ben, hetzij 's ochtends als ik fiets of 's middags als ik aan de wandel ga.
We roeien -bijna letterlijk- met de riemen die we hebben want ook zijn gezondheid is ver beneden peil, met een lijf vol slijtage is pijn een vaste reisgenoot en is het dweilen écht wel een noodzakelijk kwaad! (en nee we doen onze dieren niet weg, die blijven hier tot hun laatste ademtocht.)

Heb én hou het goed.

3 Woorden van Bert #23

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 30 december 2025 koos hij de woorden: Rioolwaterzuiveringsinstallatie – Rehabilitatie – Overgevoelig

Hèhè,e.i.n.d.e.l.i.j.k. dáár was dan dat zo lang naar uitgekeken telefoontje. Diverse prik-schraap- en snijsessies, ook nog eens in diverse ziekenhuizen in heel het land, waren eraan vooraf gegaan. Helemaal ten einde raad hadden de huisarts en de diverse dermatologen hem dan eindelijk doorverwezen naar het laboratorium van de NFI.
Hij was er inmiddels zó ontzettend, onbeschrijflijk compleet radeloos klaar mee dat hij wel bereid was om elke cent in medewerking aan onderzoeken te steken want het spreekwoord: "jeuk is erger dan pijn" bleek voor de volle 100% waarheidsgetrouw te zijn. Sterkter nog, die spreuk was in het geringste niet overdreven. 

Maarrrrr het geld was er niet meer...dat zat ondertussen in het huis... 
Zijn lief had hem in het begin nog serieus genomen maar gaandeweg zwakte dat af, ze had van alles geprobreerd, het hele huis was ondertussen een steriel paleis geworden, alles dat maar enigszins irritatie zou kunnen veroorzaken was verdwenen. Dit was nu hun thuis, al was dat woord een leegte, verzameld in 5 letters. Ze wilde niets liever dan weer een kleed op de vloer, gordijnen voor de ramen, een mooi bank van stof.. en planten, ja natuurlijik, veel groen maar ook her en der bloeiende in bonte kleuren, ze hield van kleur. Dat haar lief OVERGEVOELIG bleek voor alles kon ze maar moeilijk handelen want het eiste alle aanpassingsvermogen die ze in zich had, meer zelfs, en nog was het niet goed... ze was aan het eind van haar latijn, net als hun huwelijk en alles dat daarmee samenhangt eigenlijk. Sterker nog, hun hele relatie was toe aan de metamorfose, een complete REHABILITATIE zelfs, ze grinnikte even bij die gedachte en haar minderfijne humeur verdween gelijk. Niet de moed laten zakken, vooral de humor erin houden, daarmee komen we het verst, hij kan er ook niks aan doen...vooral niet zolang we niet weten wat de oorzaak is, prentte ze zichzelf maar weer eens. Rehabilitatie, paste dat woord eigenlijk wel, nou ja boeiuh, zij vond dat het paste en dat was goed genoeg, punt.

Hij zat ondertussen aan de keukentafel met de telefoon aan zijn oor... grote ogen, wijd opengesperde oren, 'dat meent u niet' stamelend, 'echt waar? En hoe kan het dat dat nu pas duidelijk is dan?... en weer zweeg hij, met gespitste oren de spreken toehorend. 'Wat bizar zeg... dus... als ik het goed begrijp zijn alle klachten terug te leiden tot een kapotte meter in de RIOOLWATERZUIVERINGSINSTALLATIE?'... na nog wat zinnen over en weer beeïndigde hij het gesprek en legde, nog steeds in opperste verbjistering  verkerend, de telefoon op de keukentafel neer.
Zij was inmiddels binnengekomen en had een deel, zijn deel, van het gesprek gehoord. Natuurlijk kaatste haar nieuwsgierigheid tegen de muren en het plafond. En? Toe nou, vertel nou, maande ze hem aan... 

Hij hapte even naar adem.. en begon, stotterend, te vertellen.... er schijnen tal van meters te zijn om de verontreiniging te meten... en één ervan bleek kapot bij een zoveelste driedubbelinhetkwadraat nadere inspectie.

Ehh, ja ehh, okeej... maar wat heeft dat met jouw klachten te maken?
Nouhou... kennelijk is er niet tijdig gedetecteerd dat het water vol zat met vrouwelijke hormonen die weer voortkomen uit plassende en poepende vrouwen die de pil slikken... volgens deze laborant ben ik niet de enige maar hebben alle mannen hier in het dorp er last van. Alleen dat ik het zo erg heb komt omdat ik elke dag 3x douche en die anderen maar 1x per week gemiddeld. Zij douchten minder door de jeuk en ik juist vaker, dus heb ik er meer last van en tja volgens de laborant speelt schaamte ook mee, én dát snap ik dan weer wel. Zeg ehhhh jij slikt die zooi niet hè?

Heb én hou het goed.

3 Woorden van Bert #22

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 30 november 2025 koos hij de woorden: Wekker - Geit - Mijnwerker

In de verte kraaide een haan... Jacob zuchtte, alwéér tijd om op te staan. Het leek wel alsof de nachten telkens korter werden en eigenlijk kon dat niet want hij ging elke avond om dezelfde tijd, soms zelfs vroeger, tussen de lakens. 'Je wordt oudere hè papa, geef het maar toe..' grinnikte Marie, die zich met een zucht van genoegen er nog lekker en dieper weer indraaide.

 "Dus je staat niet even voor mij op en haalt mij een beker versie GEITenmelk uit de stal?" Vantussen de dekens klonk nog een grinnik en even later een 'nou vooruit dan maar, omdat jij het bent en omdat je het zo lieffff vraagt' waarna Marie de dekens van zich afschopte. 
'Bedenk ff wel waarom we zo vroeg opstaan hè'?

"Jaaahaaaa omdat ik de WEKKER zo vroeg zette, omdat ik ons boerenbedrijf moest opgeven met dank aan dat haagse schorem en niet zo snel een betere, goedbetaalde baan met prima werkuren,  kon vinden dan het ziekmakende werk in die vervloekte mijnen.".
Met een ferme zwaai gooide Marie de lakens en dekens over de rand van het bed, 'ik kan er net zo goed nu ook uitgaan, ben toch al wakker en weer inslapen gaat mijn dag er ook niet leuker op maken', niet ingaand op het stokpaardje van haar echtgenoot, wel mopperend op veel zaken maar toch ook niet actief genoeg om er iets mee te doen, aan te veranderen. 
Jacob slofte naar de badkamer, zette de kraan aan en hoorde hoe de boiler al pruttelend op gang kwam, 'jij het er ook geen zin hè, ouwe jongen, zo vroeg op de morgen?'. Hij kreeg geen antwoord natuurlijk maar in zijn fantasie ging het gesprek wel verder.

 "Jij hebt gesolliciteerd weet je nog, niemand dwingt je om als MIJNWERKER de kost te gaan verdienen. Het mag dan wel goed betalen maar het kost je ook een hele hoop, hebbie dat er voor over? Marie heeft er vast geen bezwaar tegen dat je ander werk zoekt met betere tijden tegen  -misschien?-  iets minder loon.. Er is heus werk zat voor hen die willen werken, echt waar, heus echt waar!!" 

Terwijl hij zich stond te scheren keek zijn spiegelbeeld hem aan, verbeeldde hij het zich nou of zag hij vraagtekens in die ogen, die ogen die toch ook de zijne waren?

Heb én hou het goed.

3 Woorden van Bert #21

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 1 november 2025 koos hij de woorden: Parkeerplaats - Speer - Tekens

Eenmaal GEPARKEERD
in die andere wereld,
verheugd uitgestapt.

SPEERpunt van de dag
Voet voor voet, meters maken.
Adembenemend

Zevenentwintig-
duizend stappen. Twee dagen
de TEKENS volgend.
Vele trappen bestegen:
nieuwe herinneringen.

Pairi Daiza - september 2025 - Foto-Album dag 1 & Foto-Album dag 2.

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #20

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert.
Op 4 oktober 2025 koos hij de woorden: Routinier - Leeghalen - Terp

Hmmmm wat ruik ik toch... zachtzoute geuren dreven haar neus in, prikkelend, en als of er een commando gegeven was, tegelijkertijd naar boven en beneden, zeiden haar hersenen: soeppppp, en haar maag: trekkkkkkk. Ze wist waar ze wezen moest dus liep snel de juiste richting uit en na het openen en sluiten van een aantal deuren bevond ze zich in de kantine, waar al een aantal collegae had plaatsgenomen, op dezelfde geur afgekomen. Nadat iedereen zich rondom de tafel geschaard had werden de borden gevuld met een stevige, volle en kleurrijke soep. Groen van de prei, rood van de tomaten en oranjes, geel en cremes van paprika's, rettichs en wat al niet meer. De gevulde borden glommen van de druppels goudkleurige bouillon en de peterseliegeur was onmiskenbaar. Hoogste tijd, de grootste eter mocht die glimmende, stomende volle soep tot de laatste druppel LEEGHALEN

Enige tijd later waren de borden leeg en de magen gevuld. Iedereen zat zwijgend na te genieten. Dat er iets zou gaan komen was meer dan duidelijk maar niemand wist exact wat. Totdat ROUTINIER Leentje opstond, naar een muur liep en daar een soort rolgordijn omlaag trok. Aan de andere kant van de ruimte zette ze een beamer aan en al snel vlogen de beelden heen en weer. Heel bekende beelden, heel schokkende beelden evengoed. Rijen auto's waaruit zo her en der afval door het raam heen op de wegen gegooid werd. Afvalverwerkingsbedrijven die overduidelijk meer werk opgeschept hadden gekregen dan dat men aankon. Een klein vennetje in een dorp dat aangesloten was op meanderende rivieren die kílómeters verderop uitmondden in de Waddenzee en vandaar uit... tja dat kan iedereen wel invullen.

Toen de film afgelopen was zat iedereen -nog steeds in zwijgen gehuld- voor zich uit te staren.
Ze wisten allemaal dat hun werk dan wel een druppel op de gloeiende plaat was maar dat ermee stoppen ook absoluut geen optie was.
Leentje liep vervolgens naar de muur waarin zich enkele ramen bevonden, het uitzicht was altijd prachtig, een deel van de grond die bij de locatie hoorde en verder, veel verderop, de Wadden, de dijk met daarachter natuurlijk de Waddenzee. Ze schoof de lamellen open en plots hoorde je stoelen schuiven, gemompel, vragende geluiden, vermoedens en wat al niet werd hoorbaar. Eenmaal met zijn allen dichterbij de ramen zagen ze wat er vreemd was aan hun uitzicht. Er was plotsklaps een TERP op hun terrein verschenen en niet eentje waar ze blij van werden.
De stilte die viel, wat oorverdovend!

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #19

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert.
Op 31 augustus 2025 koos hij de woorden: Leisteen ~ Engeland ~ Korst

Sinds haar aankomst in dit vreemde land, zo'n 800km vanaf haar geboortegrond, waar ze zich vanaf dag 1 meer thuis had gevoeld dan ooit elders eerder, was er veel gebeurd. Als kind al droomde ze van ENGELAND, waarom was ze toch in Nederland geboren, waarom niet daar. Waarom niet in dat prachtige land met zoveel ruige onherbergzame natuur waar nog nooit iemand een voet had gezet bijv. Vele vragen hadden haar altijd vergezeld, ze wist als kind al, ooit... ooit... ooit ben ik daar, ga ik daarheen en blijf ik daar ook!! Als kind had ze alles in het werk gesteld om de taal machtig te worden, gelukkig had ze een mega talenknobbel. En hier zat ze nu dan nog geen 40 op de fysieke levenskaart maar bruisend van leven.Het voelde alsof ze een geheel nieuw leven aangeboden had gekregen, soort van 2e kans ofzo? Hoe dan ook, ze had het vanaf het 1e moment met ziel en zaligheid verwelkomd en omarmd. Onder mom van 'promotie' was ze wegbezuinigd, niet dat dat op haar wensenlijstje stond ofzo maar het kwam op haar pad, totaal onverwacht ook, maar desalniettemin had ze wel aangevoeld dat dit een kans was die ze niet mocht laten slippen. Binnen extreem korte tijd was alles in kannen en kruiken geweest, alsof alle sterren voor haar in de juiste lijn hadden gestaan zeg maar, ja, ze waande zich echt een geluksvogel.

Terwijl ze zich klaar maakte voor de dag, die nog leeg voor haar lag want ze was vrij, ging haar telefoon. "I am so very sorry to disturb you on your first day off, but we need you!". - No problem, be right there, give me 10 minutes-. Geen 10 minuten maar slechts 8 had ze nodig om van haar huis naar de LEISTEEN-groeve te rijden. Alles was al afgezet met rood-wit gestreept lint en overal zag ze mensen in witte pakken en geel, vooral ook veel geel. Kennelijk was het nieuws al als een lopend vuurtje rond gegaan want zowel de lokale pers als veel sensatiejagers probeerden zo opdringerig mogelijk dichterbij te komen. Een wat oudere collega sprak haar aan en legde uit hoe ze moest lopen, drukte haar op het hart vooral extra voorzichtig te zijn want naast risico en gevaar bevonden ze zich natuurlijk wel allemaal op een zeer gekoesterd stuk grond. Ze keek hem vragend aan, had géén idee wat hij bedoelde, laat staan of dat wel relevant was. Hij legde uit: We bevinden ons op een stuk Werelderfgoed. Sinds zomer 2021 ingesteld dooe de UNESCO Commissie voor het Werelderfgoed.. en... hij strekte zijn arm uit... al dat volk daar gaat dat niet interesseren. Ze legde haar hand op zijn arm en zei op zo geruststellend mogelijke toon dat ze haar uiterste best zou doen maar dat ze ook hoopte dat hij zou begrijpen dat haar priorireit elders lag dan bij de grond. Hij knikte zuchtend, ik snap het.

Dichterbij het geroezemoes komend zag ze haar sergeant al staan, hij zag haar en kwam op haar af. "Geen mooi aanzicht, het is nog zeer recent, de wonden zijn afschuwelijk maar post mortem aangebracht want je kijkt bijna dwars door het lichaam heen. 'Al iets bekend over het slachtoffer?' Nee nog niet, het ligt daar, daar waar Maria staat, zei hij wijzend. Ze onderbrak hem; 'het'? "Ja, het lichaam is te gehavend om te kunnen zeggen of het een man of een vrouw is geweest, dat moet de autopsie uitwijzen." Ah oke, ga maar voor... hij draaide zich om en liep vooruit met haar in zijn kielzog.

Bij Maria aangekomen vroeg ze: "Wat weten we al wel...?" Volgens mij, 75% zeker, is het een man, een jongeman ook nog... en voor zover ik nu kan zien is hij al jaren lang mishandeld, ik zie recente wonden met verschillende stadia van genezing, sommige zijn nog zo vers, daar zit nog maar nauwelijks een KORST op. Je weet het, meer na de autopsie. Ze zuchtte even, ja inderdaad, snap ik, jij jouw werk, ik het mijne. Kom Marnix, riep ze haar sergeant, we hebben werk voor de boeg, zo snel mogelijk uitvinden wie hij is en dan zijn naasten informeren voordat ze het via sociale media te weten komen. Ze draaide zich om, maakte een rondje, nam de omgeving volledig in haar op, als soort van lopend filmpje aan de achterkant van haar ogen, dat haar moest bemoedigen, kracht geven om dat te doen wat nodig was.

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden Van Bert #18

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert.
Op 31 juli 2025 koos hij de woorden: Reflecteren - Glijmiddel - Non

Ze keek naar de kaart in haar handen, zojuist had ze die van de deurmat opgeraapt...
"Uitnodiging", stond erop in zwierige letters...
Auditie??? Een verkleedfeestje??? Zijn ze nou helemaal belatafeld? Weten ze nou nog niet dat ik een gruwelijke pl.hekel aan feestjes heb én ál hélémáál als ik me moet verkleden? 

Gramnietig als de sodemieter legde ze de kaart op het kookeiland en dook de koelkast in. Terwijl ze haar arm naar voren strekte schoot ze als door een spook besprongen terug en knalde de deur dusdanig hard dicht dat de verzameling kruidenpotjes die er bovenop stond vervaarlijk rammelde. Even, heel even leek het erop dat alles naar beneden zou kukelen maar dat gebeurde gelukkig niet. Zie je nou wel, zelfs scherven die geluk brengen worden me niet gegund, mopperde ze, en dan gelijk mij over de rooie jagen zodat ik aan het schransen ga zeker... ja da-haaggg, dáár doe ik niet aan mee, vandaag niet! Basta, punt, bekijk het, krijg het heen en weer, de pip er ook gelijk maar bij.

Haar humeur zat al onder het vriespunt en die kaart op de mat vinden maakte het er niet beter op. Ze wist hoe het ging met die familiefeestjes, ome Henk, tante Truus en consorten, de één nog vervelender dan de andere en uiteraard wilde iedereen knuffelen en zoenen. Ze rilde bij de herinneringen en gedachten eraan dat ze dat weer ondergaan moest.
 "Je moet vooral naar je eigen gedrag kijken en niet dat van anderen" had haar psychiater haar voorgehouden, waarom vind je dit, waarom vind je dat.... reflecteer daar eens op en dan komen er vast allerlei inzichten waar je mee voort kunt. Krijg de hik met je gereflecteer, herhaalde ze in gedachten... waarom moet ik iedereen nemen zoals die is en lijkt het de doodstraf te verdienen dat ik me niet wil aanpassen en zijn zoals zij willen dat ik ben?

Ze wilde de keuken uitbenen maar die kaart op dat kookeiland leek met onzichtbare draden aan haar verbonden. Ze zette haar voeten stil, draaide zich op haar hielen rond en keek naar die kaart... de mondhoeken krulden langzaam omhoog. Ik zal ze wel krijgen! Ik me aanpassen? D8 ut niet! Het is hun beurt!! Haar humeur klaarde rap op, ze graaide haar jas, haar gsm, fietsleutel en amper 5 minuten later vloog ze als een razende Roelanda de straat uit. 

De dag van het feest was aangebroken... ze had de nacht ervoor amper geslapen, de voorpret was mega. Om te voorkomen dat iemand haar kostuum kon spotten had ze de logeerkamer angstvallig gesloten gehouden, op slot zelfs, de sleutel telkens in haar beha gestoken. De uren kropen traag, tergend bijna, voorbij. Na het avondeten ging ze naar boven en sloot zich op in de badkamer. Het huis was leeg, iedereen was al naar het feest onderweg. Ze had een smoes bedacht, of de anderen dat geloofd hadden of niet, had haar niet geboeid. Ze zou later binnenkomen en alle aandacht krijgen, wedden?!

Van zwarte afvalzakken, die ze aan flarden had geknipt en kriskras aan elkaar gelijmd had ze een lang gewaad gemaakt. Onderin de zoom zat een soort goot... en een onzichtbare slang zat vast aan een container op haar rug die in een rugzak zat. Via haar haar omhoog naar onder haar hoed en met 1 druk op de knop stroomde daar glijmiddel uit, via buisjes verwerkt in lange rijen witte watten die aan alle kanten drupten. Ze had het uiterst nauwkeurig opgemeten, haar gezicht bleef schoon maar verder zat ze er van top tot teen onder. De goot in de zoom van haar habbijt pompte de opgevangen glibberigheid terug naar boven die container weer in...

Op de bewuste locatie aangekomen was het een gekakel van jewelste, veel volk, niemand die zijn ratel stil had, iedereen wilde het hoogste woord voeren met als resultaat dat niemand dat hoogste woord had want niemand kon de ander verstaan, sterker nog, had er ook geen aandacht voor. Wel hoorde ze haar naam een paar keer voorbij komen, toen ze nog achter de deur stond. "die komt zo, die is wat later... bla bla bla".... 

Ze pakte haar gsm uit haar zak... zocht haar muziekspeler op...zette de volume wagenwijd open.... en onder begeleiding van Julie Andrews stiefelde ze de kamer in. Met haar armen wijd gespreid de lucht in: vroeg ze aan het verstomde gezelschap: "Ben ik hier op de juiste plaats voor de auditie van non van Sound of Music?"

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #17

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. Op 3 juli 2025 koos hij de woorden: Mompelen - Sierra - Stadia

Wat zeg je Pa?

Niks kind, niks. Niks belangrijks in ieder geval. 

Nouhou, is dat wel zo? Je zit anders al wel een hele tijd in jezelf te MOMPELEN, niet dat ik het kan verstaan maar het lijkt telkens hetzelfde, dus het houdt je wel bezig kennelijk.

De ogen van Pa lichten op, je hoort de hersens kraken, zal ik wel, zal ik niet... in tweestrijd of hij zijn dochter bij het verhaal zal betrekken, zal ze hem serieus nemen of zal ze haar gsm grijpen en de psychische crisisdienst bellen.

Dochter bemerkt de aarzeling en klopt hem ter bemoediging zachtjes op de hand, en maant hem: nou toe nou Pa, je maakt me nieuwsgierig, vertel nou! 

Ik wil op reis....  zó, dat hoge woord is eruit.. 

Op reiheis? Hoezo dan? Waarheen dan? Hoe dan? Met wie dan? Wanneer dan? Dochter ratelt, nog net niet struikelend, de vragen in verbazende toon naar vader. 

Nou je weet toch, begint vader, dat ik als jonge jongen met opa en oma naar Afrika ging? Dat ik daar een meisje ontmoette dat zo mooi was als de regio, gelijk zo woest en onstuimig als die regio, dat zelfs de naam van die regio: SIERRA, droeg?

Ja duhuh, natuurlijk weet ik dat, je haalde haar hierheen, je trouwde haar en met haar kreeg je mij. Uiteindelijk gingen jullie uit elkaar omdat zij verteerd werd door heimwee en jij bleef om dezelfde redenen hier. 

Diep zuchtend knikte Pa, beamend wat dochter Leona zei.

Diverse kwartjes vielen en Leona zei... maar pap, je weet toch, mama is overleden, ben je toch niet vergeten? 

Nee kindje, nee, en geruststellend streelde hij haar hand. Maar kind, mijn leven heeft diverse STADIA doorlopen en laten we wel wezen, ik word er niet jonger op, gezonder ook niet en nu ik nog kan... wil ik nog eenmaal die bergen daar zien en herinneringen ophalen en je moeder voor een laatste keer bezoeken en bloemen op haar graf leggen. 

Leona knikte zwijgend, enerzijds omdat ze niet anders kon dan haar vader gelijk geven en anderzijds omdat ze ook wel wist hoe koppig vader was, als hij iets in zijn hoofd had, zat het niet in zijn kont. 

Ze liep naar de eettafel, sloeg haar laptop open en na enkele ogenblikken en rap geratel over het toetsenbord zei ze: Pap, we kunnen over 2 weken al als je wilt.... 

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #16

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. Op 31 mei 2025 koos hij de woorden: Teer, Vonk en Beroemd.

Als klein jochie wist ie het al... later ga ik films maken! Niets was in de jaren erna in staat hem van dat plan af te brengen. Tegenwerking kreeg hij, op alle fronten, ondanks dat velen ook wel zijn talent moesten erkennen of ze dat nou wilden of niet.
Bijna ging hij er zelfs aan ziekte aan onderdoor, werd ernstig ziek, moest geopereerd  en een lange revalidatieperdiode doorstaan. 
Als geen ander wist hij de VONK op anderen over te brengen. Hij had zich voorgenomen de visie van een visionair vanuit schrift naar beeld te transformeren. Dat hij zelf ook zo'n visionair was als zijn idool zagen velen wel maar hij zelf niet. Talrijke gesprekken volgden, mensen werden omgepraat, overgehaald, bevangen door zijn visie en overduidelijke aanwezigheid van passie in de puurste vorm.
Jaar in jaar uit werd er keihard gewerkt, het ene na het andere aangepast, want tja een boek in een film omzetten... is sowieso al een hele uitdaging maar dat doen bij een boek dat volgens 'kenners' onverfilmbaar is, dan moet je wel lef hebben, en niet zo'n klein beetje ook. 

Tal van geldschieters wilden hem wel het gevraagde / benodigde geld verstrekken maar dan wel onder hun eigen voorwaarden en dat werd een strijd, bijna vergelijkbaar met de strijd waarover dat boek ging. Daar waar hij kon gaf hij toe maar daar waar hij daartoe absoluut de mogelijkheid niet zag, gaf hij geen strobreed toe.
Hollywood kon de boom in, soort van. Wellywood moest het worden, bestond slechts in gedachten maar dat veranderde al gauw, het 'kleine' eiland van nog geen 270.000 m2 meter zou wereldBEROEMD worden, sterker nog, diens toekomst was ontegenzeggelijk niet te stoppen voorgoed gewijzigd. Eind jaren '90 waren daar die 1e filmdagen, de laatsten waren in 2012.

Middel-Aarde bevindt zich op onze planeet, wie had dat ooit gedacht?
Mijn wens het met eigen ogen te bekijken is groot, heel groot ook, maar toch te klein vergeleken bij mijn 'reis-weerzin'. Als dat niet zo was, was ik al lang heen gereisd, had ik al lang de berg van Rohan opgezocht.
Het is er natuurlijk niet meer zoals de beelden in mijn hoofd tonen maar in fantasie is alles mogelijk, niets onmogelijk.
Ik zou specifiek de grafheuvels van Rohan's Koningen zoeken, én vinden natuurlijk. Om vervolgens verder  te zoeken naar het graf van Theodred. Ik zou dan een potje bij me hebben, gevuld met potgrond van de aller-aller-allerbeste kwaliteit. Ook zou ik zoeken (en vinden natuurlijk) een stekje van Simbelmynë, om dat mee terug te nemen naar huis. Hopende met alles in mij, zo niet smekende biddend, dat de TEER-heid ervan tóch sterk genoeg zou blijken om de lange thuisreis te doorstaan.

 
Ik zie het voor me... hoe het in onze tuin, 1 van de borderranden overwoekert... hoe ik stekjes op wortel trek in mijn stekjesrekjes die zoon maakte... Dromen mogen dan bedrog zijn maar fantasie maakt alles mogelijk. 

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #15

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. Op 26 april 2025 koos hij de woorden: Kaas - Bridge - Nijlpaard

Bert heeft weer 3 woorden gekozen
Bloggers mogen zich gaan verpozen
Met 3 woorden kan
je toch zoveel man
Zelf denk ik aan Emmen's matrozen

Wat NIJLPAARDEN wel / niet graag eten
dat zou ik 1,2,3 niet weten
Lopen in de pas
en eten graag gras
maar KAAS, kun je, denk 'k, wel vergeten

6 prachtige dames en 1 heer
gaan in het Emmense goed te keer
Kaartleggen? Ohjee
BRIDGE doen ze niet, nee
Nat of droog luieren past hen meer.

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #14

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
29 maart 2025 koos hij de woorden: Erosie - Hulpzoekende - Ufoloog

Het prille zonlicht van de lente, dat nog maar amper warmtekracht bevatte, scheen volop door het raam naar binnen. Het glas in het kozijn was schoon, streeploos gepoetst en de oude man die bij dat raam aan een tafel zat leek het niet eens op te merken.
Goedemorgen meneer Krik, hoe gaat het met u, klonk een zangerige stem van een in oudroze tinten gekleedde dame. Heeft u al ontbeten? U weet dat u straks bezoek krijgt hè, dat was u niet vergeten toch?
De aangesprokene pulkte aan wat afbladderend chroom van zijn stoel... alsof hij zich onbewust was van zijn gezelschap, tot zichzelf sprekende eigenlijk, mompelde hij: "de EROSIE van mijn zetel past naadloos bij mij. Oud, onbruikbaar, vervangen én vergeten. Nog heel even en ik lig onder "mijn" Enterprise op het kerkhof daar hoog hoog hoog boven in de lucht. 
De dame in het oudroze liet zich echter niet uit het veld slaan en zei op dezelfde zangerige toon als eerder: u bent dus die HULPZOEKENDE voor wie ik vroeg mijn bed uitkwam? Een vette grijns volgde en ze grinnikte. Aanstekelijk want de oude man volgde haar voorbeeld.
Zeg zuster, zeg eens... als ik mijn vel star trek, zie ik er dan oud uit of verjongt het mij een beetje want mijn bezoek van straks zit vast niet te wachten op een oud gerimpeld lijf dat nog net niet kwijlend wegkwijnt.
Ach meneer Krik ik denk... ze zweeg, haalde even diep adem en hervatte, nee ik weet wel zeker.... dat de kleinzoon van Dokter Spook, als inmiddels buitenwerelds beroemd UFOLOOG wel heel andere dingen heeft gezien én geleerd van u en zijn grootvader dat hij daar doorheen kan kijken. Zijn boek-in-wording zal vast een bestseller worden, daar ben ik heilig van overtuigd.
Meneer Krik hoorde haar al niet meer, hij zat nog steeds in die zon, te pulken aan zijn stoel... en in gedachten zag hij zich weer zitten: linkeram op de leuning en de rechterarm omhoog voorwaarts gestrekt: Meneer Zoeloe...warpsnelheid 8! Tot uw orders Meneer!!

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #13

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
2 maart 2025 koos hij de woorden:   Circuit - Stempel - Vierde

Het was een heerlijke dag qua weer... weliswaar winter, weliswaar vorstig koud maar droog en zonnig. Oftewel hét weer dat goed is voor lijf, leden en het koppie, winterweer is gezond toch, zegt men, ja toch niet dan?

Op de telefoon zocht ze de route op... de auto kon wel blijven staan, dit kon ze wel af op de fiets. Zo'n 12 km heen en dus ook weer zo'n 12 terug, was wel een uitdaging maar ze had alle tijd en op de locatie in kwestie moest ze toch een hele tijd zitten... sowieso een kwartier onder het toeziend oog van de Rode Kruis-vestjesdragers. 

Ze zag dat de fietstocht een dik half uur duurde.. dus zo'n 3 kwartier vóór de afspraak stapte ze op de pedalen en fietste ze naar het CIRCUIT. Een plek waar ze normaliter niet kwam, behalve dan wanneer er in de TT-Expo-hallen iets te doen was, een vlooienmarkt bijv. Het oorspronkelijke doel van het terrein boeide haar totaal niet dus in die 'hoogtijdagen' bleef ze er zover mogelijk van vandaan, inclusief gehoorbescherming bij verkeerde windrichting, maar dat even terzijde. 

Eenmaal binnen werden haar formulieren gecontroleerd en kreeg ze een STEMPEL waarna ze in een speciale rij mocht aansluiten. Haar lijstjes waren namelijk niet blanco gebleven dus ze behoorde tot dat deel van het volk dat extra aandacht nodig had (vonden de hoge uche uche heren en dames). Met een 'u mag de gele lijn volgen, mevrouw' ging ze naar de volgende halte. 

Na weer een tijdje heen en weer gewiebeld te hebben van de ene voet op de andere kwam ze dichterbij de haar toegewezen tafel stond. Het duurde nog enkele minuten en inmiddels had ze de jas uit, de armen bloot en werden er in beide armen niet al te zachtzinnig ook nog, injectienaalden gejenst. Ze gaf echter geen kik, deed even later haar vest weer aan, legde de jas over haar arm en liep verder naar de hoek waar die roodgeveste hulpverleners mensen naar stoelen dirigeerden.  Het was verplicht minimaal een kwartier te blijven zitten: "voor het geval dat".  Bij de deur naar buiten waren de 1e 3 stoelen bezet, de VIERDE was vrij. Ze nam erop plaats en pakte haar gsm uit de jaszak. Een kwartier wachten? Denken ze dat ik gek ben? Denken ze dat ik niks beters te doen heb? Sodemieter op, krijg het heen en weer... nog geen 5 minuten later stond ze op en negeerde het 'mevrouw??... ' opende de deur en verdween erachter. Enkele minuten later fietste ze weer met de zon op haar snufferd... pitamientjussssssssss Deeheeeeeeeee. 

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #12

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
29 januari 2025 koos hij de woorden:   Miljoen - Muis - Zitplaats

Het geroezemoes was al ver te horen... tal van onverstaanbare woorden in nog minder verstaandbare zinnen vlogen onzichtbaar over het plein. Ze overstemden nog net niet alle geluiden door veroorzaakt werden door schoenzolen, klompen, naaldhakken en het geratel van de wielen van de rollator van mevr. De Boer. Laatsgenoemde was niet invalide ofzo hoor, ze vond het alleen maar erg handig over een eigen ZITPLAATS te beschikken als ze ergens naar toe moest, of ergens bij wilde zijn, waarvan ze wist dat het druk zou zijn en ze dus risico liep te moeten blijven staan omdat ze -ongeacht hoe vroeg ze ook altijd vertrok- te laat was gearriveerd. 
Eenmaal binnen in het wijkgebouw nam het geroezemoes in volume toe, iedereeen bleek opgewonden. Sommigen zaten zelfs te wippen op hun stoelen. Wat zou er zo dringend zijn dat ze allemaal opgeroepen waren naar het dorpshuis te komen? Mevr. De Boer had geen idee maar aan de rode koontjes van Directeur De Vries kon ze wel aflezen dat het wel heel erg belangrijk moest zijn. Ze nam ver vooraan plaats om het gezegde goed te kunnen horen. 

'Beste heren en dames, jongens en meisjes, mag ik u alstublieft verzoeken te gaan zitten en stil te zijn?'Het duurde eventjes maar toen waren toch al die MILJOENEN monden gesloten, iedereen wachtte in opperste spanning zwijgend af. 

'Zoals jullie allemaal onderhand wel zullen weten..' vervolgde Directeur De Vries, 'moesten we na het vertrek van Mevr. Pietersen op zoek naar een waardige vervangster. Dat was geen makkelijke opdracht, kan ik u verzekeren maar het is ons gelukt. ". 

De stilte verdween als sneeuw voor de zon, er klonken blijde geluiden, er werd zelfs geklapt, en weer een paar anderen maakten rondedansjes. 
Tussen de coulissen stond voormalig Kruidenier MUIS te glunderen van oor tot oor, dat wat hij hoorde en zag ontroerde hem en liet zijn hart een sprongetje maken van blijdschap en dat hij die wel kon gebruiken was wel logisch wat hij had zijn winkel in Hoogeveen moeten sluiten omdat er toch geen hond meer kwam . Stilzitten en niksdoen was echter niets voor hem, na enig nadenken vond hij zijn nieuwe roeping en liet zich omscholen. Niet dat hij dat nodig vond maar ja, je komt er tegenwoordig echt niet meer tussen als je niet de benodigde papieren hebt hè. 
Directeur De Vries maande de aanwezigen weer tot stilte en zei: " laat mijn u voorstellen aan onze nieuwe hospita."  

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #11

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
25 december 2024 koos hij de woorden:   Voorstad ~ Inktvis ~ Lijfwacht

Verhalen van Bert - Geesje - Bea - Harrie - Bertjens -  Hanneke

"Wist jij dat taal een lastig ding is?"
Oepsssss... vliegensvlug schoten de afgelopen uren door haar hoofd, wat had ze gezegd, hoe had ze het gezegd, ze was geen talenwonder maar volgens haar had ze toch niks verkeerds gezegd. 'Ja tuurlk, weet ik dat, dat weet een kind, hoezo?'.
Nouhou, luistert en huivert... vervolgde haar gezelschap; iedereen gaat toch naar school? Iedereen leert daar toch ook schrijven en lezen? Er is toch ook op school altijd aandacht voor 'begrijpend lezen'? Het geratel stopte heel even, net genoeg om een nieuwe teug lucht binnen te schrokken... Ze had zich bezworen dat ze enkele dingen in haar leven zou veranderen, ten goede... één van die dingen was, terug naar school, beter leren lezen en schrijven, vooral dat begrijpend lezen was wel een dingetje. Sinds ze die term voor het eerst gehoord had, had het haar niet meer losgelaten. Computervaardig als ze wel was, was ze gaan googlen en kwam toen uit bij DE VOORSTAD, de school voor iedereen die eerder genoten onderwijs wil aanvullen. Dat was nou niet echt een pakkende motivering, maar het was bij haar in het dorp, dus kon ze er lopend heen, ook had ze zelf veel vrijheid qua te volgen uren en lessen mits ze maar een minimaal vastgesteld aantal per week haalde voor de vakken waarvoor ze zich aangemeld had.
Je weet wel dat men op het strand van Buitendijke een INKTVIS heeft gevonden hè?
Ja, dat weet ik, wat is daarmee?
Nou het dier was natuurlijk erg verzwakt en is opgevangen in een dierentuin waar nog een groot aquarium leegstond. Nou bleek al snel dat het om een extreem bijzonder exemplaar ging dus is er vannacht ingebroken in die dierentuin, men heeft vuurwerk aan de poorten gebonden en dat laten ontploffen. Men wilde dat dier ontvoeren en verkopen voor bakken geld, dat is verijdeld omdat ze niet de juiste gereedschappen bij zich hadden om de ruiten van dat aquarium te laten barsten. Overal borden met waarschuwingen, verboden toegang en wat al niet meer. Ik ben het zat. Mensen die niet lezen, die maar doen wat in hun botte hersens opkomt, ik word er gek van. Zijn ze nou helemaal gek geworden? Wie verzint zo iets. Ik vraaaaaaaggggg je tochhh, in wát vóór wéréld lévén wij tégénwoordig eigenlijk?"
Weer was daar dat moment van ademhappen... maar in plaats van haar relaas te vervolgen zakte ze met een zucht achterover in haar stoel en staarde het raam uit naar iets... nietsziend, compleet in gedachten verzonken.
Ze keek haar lerares aan en stak haar hand op, durfde even niets te zeggen, wist ook even niet wat te zeggen trouwens... compleet verbijsterd naar die waterval van woorden met de nadruk op bijan elke letter vlogen haar gedachten ook van boven naar beneden, van links en rechts en weer terug, alsof ze door de ruimte stuiterden, weerkaatsend tegen de wanden, het plafond en de vloer. Voordat ze echter toch nog een woord kon opperen veerde haar gesprekspartner weer op, liep naar het raam en zei met vastbesloten stem: Ik heb nog wel wat uren over in de week, ben toch maar alleen, niemand die thuis op me wacht, ik ga naar die dierentuin en biedt me aan als LIJFWACHT en dan kan ik daar ook gelijk les geven, bordjes genoeg die mensen op iets moeten wijzen, kan ik ze gelijk het 'begrijpend lezen' leren en ter plekke volk corrigeren als ze wel blijk geven van het hebben gelezen maar het 'begrijpende' deel laten voor wat het is.
Compleet stilgevallen, verbijsterd zelfs... wist ze niet hoe te reageren. Ze besefte dat dat ook helemaal niet nodig was, dat ze daartoe de gelegenheid niet eens geboden kreeg want stevige stappen over de houten vloer en het knallen van een deur maakten haar duidelijk dat ze alleen gelaten, vergeten, was.

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 Woorden van Bert #10

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
24 november 2024 koos hij de woorden:   Valkuil ~ Zeerover ~ Onomstotelijk


Feestje??? Klonk het bulderend in de deuropening. 'F.E.E.S.T.J.E.?' herhaalde hij met nadruk op elke letter. Ik H.A.A.T. feestjes. Stampvoetend kwam hij binnen, de koude winterwind deed de kleedjes op de tafel fladderen.

 Aan één van die tafeltjes zat een groepje mensen, compleet stil, alsof ze zich in hun tong verslikt hadden. Ging hun plannetje dan in rook op nog vóór het echt van start was gegaan, 

dat kón toch niet?!
Enige tijd terug was bij één van hen een idee ontstaan en al snel had hij het in de groep gegooid. "Wat vinden jullie? Moeten we aandacht aan zijn jubileum besteden of laten we het gewoon stilzwijgend voorbijgaan, en zo ja hoe vieren we het dan op een manier die ook bij hem past?" 

Al snel vulde de ruimte zich met geroezemoes, tal van ideeën kwam bovendrijven en de meesten werden evensnel weer verworpen. Dat we het niet kunnen negeren, dat we het moéten vieren staat onomstotelijk als een paal boven water zie iemand in de groep. Alle anderen waren het daarmee eens. Het 'hoe' was een andere kwestie, duidelijk lastiger. Ik weet het; klonk op zeker moment. Wat als we nou hem een berichtje doen toekomen dat er Schotse Rum in originele vaten geleverd gaat worden en dat hij als 1e mag komen kiezen? Die ouwe zuipschuit trapt toch zeker met open ogen in zo'n valkuil? Talrijke lachsalvo's schalden over de tafel, stuiterden van wand naar wand en weer terug. Dat die ouwe 'm wel luste was een bekend gegeven in het dorp. Dat hij nooit een aangeboden drankje afsloeg ook niet.
Al snel stoomde het alle aanwezigen uit de oren, plannen vlogen over en weer en ze wisten het allemaal zeker, het zou één machtig mooi groot feest worden. Men smeedde planneetjes en ieder deed zijn deel. Het ene deel van de groep zorgde ervoor dat de juiste mensen uitgenodigd werden, zwijgplicht opleggen deden ze niet maar men legde wel de nadruk op het feit dat het feestvarken verrast moest gaan worden dus hem niets ter ore mocht komen. Deel twee van de groep zorgde voor gevulde kasten met tal van lekkere hapjes in tal van smaken want er zaten altijd hongerigen bij en niet iedereen lustte alles. En deel drie van de groep, het laatste deel, hing de slingers op, versiede stoelen en tafels.

Het 10e jubileumsfeet kon beginnen... het wachten was op de hoofdgast, die ouwe Zeerover.

(feestje ter ere van 10e editie van 3 woorden van Bert. Wil je ook andere bijdrages lezen? Kijk dan eens bij Bea, Geesje,&  Harry of gewoon bij Bert zelf dan kun je zijn verhaal lezen en in de reacties erop de links naar andere schrijvers vinden.) Ook bij Bertjens en Hanneke vind je bijdrages.

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

3 woorden van Bert #9

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
23 oktober 2024 koos hij de woorden:   Grasklokje - Euforisch - Instroom

Mam? Mahaammmm? Dreinend klonken de kinderstemmetjes uit de box. De aangeroepene zuchtte, 'die voortdurende instroom van kinderen... ik krijg er een punthoofd van, waarom heb ik toch ooit voor een leven als dit gekozen? Ohja ben ervoor gemaakt, ervoor geboren, zei moeder toch altijd. Ze zuchtte nogmaals en gaf zich maar over aan haar lot dat onafwendbaar leek. 

Zeg Darling? - Ja wat mot je? klonk het vanachter zijn dagblad "Het Grasklokje", dat hij intensief aan het bestuderen was (leek maar zo, hij hoopte even een moment van rust te hebben voordat hij naar zijn werk moest) ... Let jij even op, ik moet ff boodschappen gaan doen. Jahjahjah, ga nou maar en schiet op, ik wil nog eten voordat ik straks weg moet. 

Ja ja, 'k ben al weg... een luchtkus vloog van haar naar hem en weg was ze.
Eenmaal de hoek om viel haar oog op iets wiens aantrekkingskracht ze o.n.m.o.g.e.l.i.j.k. kon negeren. Iedere vezel in haar lijf begon te zinderen... dit kon niet, dit bestond niet, dit.. zou het toch, zou het dat...  en zo vochten tal van vragen in haar hoofd om voorrang. Ze dacht niet langer na, stoof als een bezetene af op wat haar ogen hadden gespot en verloor acuut alle besef van taak en plicht, en niet te vergeten haar lot, waarvan ze anders altijd vervuld was. Hoezo boodschappen doen, hoezo kinderen verzorgen, hoezo man plezieren... ze kunnen het heen en weer krijgen... waren de laatste gedachten voordat ze zich euforisch overgaf aan de drang in haar om zich met een snoekduik te verliezen in die bron van overdaad. 

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.

door MelodyK in 3 Woorden - - - - - Lees verder - - - - - 14 Geluchte Hartjes

3 Woorden van Bert #8

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. 
24 september 2024 koos hij de woorden:  vuurwapenbezit - poppentheater -pekelvlees

Het vliegtuig zette de landing in... spanning die al geruime tijd voelbaar was in elke vezel nam zienderogen toe, het was bijna zover... Het avontuur was al ruimschoots begonnen voordat de avond zou vallen. Hoe men er aan toe zou zijn op dat moment durfde niemand te voorspellen.

Wie krijgen we vandaag? We hebben... en een lange rij namen kwam voorbij. 4 trios, 1 trio met 3 mannen, 1 trio met 3 dames, 1 trio met 2 mannen en 1 dame en 1 trio met 2 dames en 1 man. Elk trio bestond uit een 'oud gediende' en 2 nieuwelingen. De poppetjes zijn geplaatst, het theater kan weer van start en het poppentheater staat deze keer in de moerassen van het Amazonegebied.  

Op loopafstand van de landingsstrip stonden een paar auto's klaar en de chauffeurs kenden de weg. Zij leverden hun gasten een aantal uren, over zanderige, natte wegen met grote kuilen,  af aan de oever van een rivier alwaar een 4-tal boten klaar lag. Iedere boot kreeg 3 gasten en alleen de bestuurder ervan was vuurwapenbezit toegestaan. Tot aan het afleverpunt had hij de plicht zijn gasten te beschermen tegen alles dat in de Amazone gevaarlijk kon zijn. Kaaimannen, krokodillen, boa's van 10 meter, verzin het maar. Vanaf het afleverpunt was bescherming de taak van ieder teamlid zelf. 

Weer een geruime tijd later, het was al middag, werden de 4 trio's op verschillende plaatsen gedropt. Voor het uitstappen kleedden ze zich allemaal uit en stapten dan geheel naakt de oevers op, het enige dat ze droeg was een koord om hun nek maar daaraan een grote kraal.. Na enkele meters lopen zagen ze dan 3 tassen hangen. In elke tas bevond zich 3 voorwerpen plus een routekaart naar het punt van eindbestemming, alwaar ze na een x-aantal dagen verwacht werden. Hoeveel dagen verschilde per deelnemer, kon 21 zijn, kon 40 zijn, kon zelfs 60 zijn. Vooropgesteld natuurlijk dat ze het tot aan dat moment zouden redden. 

Het eerste plan was een onderkomen te maken... daarna een vuur... en daarna middelen vinden om te overleven. Dus moest er hard gewerkt worden door alle leden van de trio's. Ze moesten elkaar leren kennen, ze moesten leren samenwerken. Dat ego's en ervaringen zouden kunnen gaan botsen lag natuurlijk ook voor de hand. 

Het ene trio redde het, het andere niet. Sommige trio's bleven compleet tot en met het eindpunt, anderen vielen uiteen. Deelnemers vertrokken zelf of banden iemand uit de groep... deelnemers vonden elkaar onderweg... alles was mogelijk. 

Alles voor de kijkcijfers.. .het productieteam wist zich gesteund door tal van sponsoren en natuurlijk een grote schare fans. Uiteraard werd de indruk gewekt dat de deelnemers zich 100% zelfstandig moesten zien te redden... zien te overleven ongeacht wat er ook gebeurde maar dat is wettelijke natuurlijk niet toegestaan. Er waren teams aanwezig, die altijd in de buurt van de deelnemers een basiskamp opzetten, veiligheid voor alles immers. 

Een trio had op een gegeven moment al een week niets gegeten en wisten een boom om te hakken die van binnen vol zat met maden. Alhoewel ze allemaal even hongerig waren besloten ze toch heel wijs met hun geschenk om te gaan. "Als jij de natuur respecteert, respecteert zij jou ook"... en dus werd een deel van de maden aan draadjes gehangen en werd ermee gevist. Uiteindelijk vele uren later lukte het een deelnemer een meerval te vangen en weer een tijd later zaten ze te eten nadat die vis door en door gaar was gestookt aan een stok boven het vuur. 

Halverwege de nacht klonk een wanhopig gekreun door de kraal: "Medic..." en al snel liepen 2 personen het kamp in. "wat heb je gegeten?"... 'meerval'... was het antwoord. "dat is iets anders dan pekelvlees hè, maar goed, het komt goed, wij gaan voor je zorgen...". Vanaf dat moment werd het trio een duo. 

***beschrijving van een tv-serie die wij bingen... "Naked and afraid". 

Heb én hou het goed.

PS. Als je reageert met instellingen anoniem... laat dan in de reactie aub je naam achter zodat ik weet dat jij het/hier was, dank je well.