3 Woorden van Bert #29

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert. Op 1 juli 2026 koos hij de woorden: Karmozijnen - Groepsgesprek - Shakespearetheater

Zacht zonlicht piepte tussen de bladeren door... naarmate Pietje Puk wakkerder werd hoorde hij ook geluiden in luidsterkte toenemen. Zijn huisgenoten waren allemaal al wakker en sommigen waren met hun ontbijt begonnen, anderen daarentegen waren al klaar en stonden met elkaar te fluisteren. Ondanks de vele moeite die hij zich getrooste kon Pietje niet goed horen wat er gezegd werd, hij ving maar flarden op, 'zijn ze gek geworden ofzo', 'wat een poppenkast', 'nou ik ga staken'. Er was duidelijk iets gaande waarvan hij nog niet op de hoogte was, dat voor veel reuring zorgde.
"Opstaan!! Huppakee, kom je nest uit, hoogste tijd, ontbijt is al bijna op... nog even en je vist achter het net...."
'jah jah jah, zuchtend en kreundend, spreide hij zijn armen, schudde zijn hoofd wat heen en weer en liet vervolgens ook heel zijn lijf schudden, alsof elke vezel, spier, orgaan en wat al niet ook gewekt moesten worden, ze waren bijna allemaal in slaap gesukkeld toen hij de ogen had gesloten. Eenmaal naast zijn nest moest hij een keuze maken... misschien wel de grootste keuze van heel zijn leven ooit...
Ga ik naar links, naar waar de zoete geuren van het ontbijt zo goed als onweerstaanbaar door mijn neus naar binnendringen of ga ik toch maar eerst naar rechts om erachter te komen wat er gaande is, waarover iedereen zich zo aan het opwinden is?

De nieuwsgierigheid won het van de trek. Pietje fladderde naar rechts en zag hoe Bolle Jan, het hoofd van de KARMOZIJNRODE BIJENETERS, probeerde aandacht te krijgen van hen om hem heen. Hij zag Klaartje, het hoofd van de Flamingo's, ook M'Buti -hoofd van de okapifamilie- stond erbij, ze was de hoogste baas in hun huis want zij was het grootst van allemaal. Iedereen had een heilig ontzag voor haar. Winston, het hoofd van de kaalkopibissen zat om zich heen te kijken, je zag aan zijn gezicht dat hij alles in zich aan het opnemen was. Hij stond ook bekend als een zeer aandachtig wezen, die nooit iets zei dat niet de moeite van het aanhoren waard was. Pietje zag nog veel meer groepshoofden, hij wist nog niet wie iedereen was, mama had hem dat nog niet allemaal uitgelegd maar hij wist al wel dat 'als de ouden spreken, zwijgen de jongen'. Hij zou het dus ook niet in zijn hoofd halen een stoorzender te zijn in dit GROEPSGESPREK

Jacko, het hoofd van de grijze roodstaartpapagaaien, schraapte zijn keel. Iedereen viel stil. Winstond kon dan wel de baas zijn maar als Jacko aangaf het woord te willen nemen dan werd er geluisterd, punt. Pietje zag hoe Winston naar Jacko knikte alsof hij hem toestemming gaf te spreken, soort van het voorwoord te doen. Ik heb mijn rondje zopas gedaan, begon Jacko, en toen ik langs het kantoor vloog spotte mijn oog een pindaslinger, jullie weten wel... ja ja dat weten we, jij en lekker eten, maar toe vertel verder.... Jacke hernam het woord en zei, terwijl ik daar dus op mijn gemakje zit te peuzelen hoorde ik hoe men discussieerde over allerlei kritieken die op sociale media, in dagbladen, op het regionale nieuws enzo gepubliceerd waren. De teruglopende bezoekersaantallen, de oplopende prijzen, het achterstallig onderhoud overal, de voedselmogelijkheden die door veel bezoekers niet gewaardeerd worden omdat er nog steeds mensen zjin die echt vlees willen ipv een burger van kikkererwten.. 'ik ben géén groente... kwaakte Jaap de kikker die op de rand van de vijver mee zat te luisteren...' Zwijg maar, het gaat niet over jou, is groene troep die jij ook niet eet, jij wilt toch ook gewoon luizen, vlooien en muggen enzo blijven eten? Ja toch niet dan! .... Als je dat maar ff niet vergeet bromde Jaap waarna hij met een plons onderdook.
Duhusss... en toen?
Winston schudde zijn vleugels, spreidde zijn armen uit, kuchte zo luid als hij kon... en toen iedereen weer stil was en rustig was gaan zitten om te luisteren naar wat hij te zeggen had:
Als we dit goede leven nog langer willen blijven genieten zullen we ons best moeten doen en onze mensenopperhoofden helpen. Hij draaide een rondje en vervolgde: "ons verblijf is een prachtig stukkie grond in het blije dorp. Laten we ervoor zorgen dat iedereen die ons komt bezoeken dat gaat zien, er ook blij van gaat worden. Jah maar ehh hoe zie je dat dan voor je, gingen de stemmen op.
Nou heel simpel, we blijven doen wat we altijd al deden alleen zorgen we nu dat we meer zichtbaar zijn, we vliegen / wandelen / zwemmen / kruipen een extra rond in het zicht en doen dan net alsof we een feestje vieren, alsof we ruzies bijleggen, alsof we vriendjes zijn en alles wat maar bij toneelspel komt kijken.
Ohhh je bedoelt dat we voortaan gaan optreden?
Ja dat bedoel ik.. .vanaf nu zijn wij allemaal acteurs en actrices in het Rotterdamse SHAKESPEARETHEATER.

Heb én hou het goed.