Wat kon - ineens niet meer kon - kan weer

Al heel vroeg kon ik lezen, elke vrije minuut zat ik in een hoekje op mijn slaapkamer op de grond met een boek in de handen... buitenspelen deed ik wel maar weinig, had geen vriendjes/vriendinnetjes etc en tja tv was er toen nog maar amper, en dat wat er was werd bekeken door de mannen in huis, sport dus en dat had mijn interesse niet. Elke woensdagmiddag fietste ik naar het buurdorp want daar was de bibliotheek. Het maximale aantal toen was 5 per keer, dat herinner ik me nog alsof het gisteren was, elke week fietste ik dus op en neer met die 5 boeken op mijn pakjesdrager onder de snelbinders. De enige schrijvers die mij uit die tijd zijn bijgebleven is Enid Blyton en Agatha Christie. Die laatste mocht ik e.i.n.d.e.l.i.j.k. meenemen na heel lang en heel vaak zeuren want men vond mij er te jong voor, totdat ik vertelde dat ik Miss Marple (Margareth Rutherford) helemaal het einde vond. Ik vermoed, achteraf, dat mijn enthousiasme de dame van de bieb heeft overgehaald.
Jaar in jaar uit verslond ik boeken, des te spannender des te beter. Toen ik op zeker moment niet meer met het OV naar mijn werk mocht maar met de auto moest ik natuurlijk vaak tanken. De meneer die bij de pomp om de hoek iedereen bediende was ook een boekenfan bleek toen hij zag dat er een Robert Ludlum op de bijrijderstoel lag naast mijn tas. Één en één is drie dus al snel ruilden we de Ludlums over en weer. Kringloopwinkels waren er toen nog niet, althans, ik had ze nog niet ontdekt. De thrillers en crimi's bleven favoriet. Ik probeerde wel eens wat anders maar keerde telkens terug naar de spannendere genres.
Na een aantal gebeurtenissen blokkeerden mijn hersenen meer en meer, steeds vaker moest ik een pagina terugbladeren om te zien waarover het ook al weer ging... dat ging van kwaad naar erger dus ik werd boekenwurm-af. Mijn studies kostten meer en meer tijd want ook hier moest er veel gelezen worden, herhaald dus want het bleef niet hangen. Toch is het me gelukkig gelukt alles studies met diploma's af te ronden. Op mijn werk was het lastig maar ik redde me er mee.
Toen, plotsklaps ergens een maandje terug ofzo... viel mijn oog op de minibieb van de achterburen, toen ik er met de hond langsliep. Ik had er gaandeweg de jaren wel boeken ingedaan, ik las immers niet meer dus waarom zou ik dan die boeken bewaren, maar er eentje uithalen had ik nog nooit gedaan. Door het glaswerk in de deurtjes zag ik "Camilla Läckberg" staan en herinnerde me dat zij heel boeiend kon schrijven, (de Scandinavische schrijvers vond ik altijd al heel goed) dus ik nam dat boek mee en dook ermee op de bank. Anderhalve dag later had ik het uit, het leesvirus weer helemaal te pakken, tot mijn enorme verbazing maar ook aangename verrassing.
Nou is boeken nieuw kopen niet mijn ding want bewaren doe ik ze toch niet. Dat deed ik al niet meer sinds onze verhuizing in 2007 toen de boekenkast met alle Agatha Christie's en alle Ludlums door een opkoper werd weggehaald. 2ehands is prima, bij een kringloop een paar halen en dan doorgeven, vind ik een prima plan. Dat kwam bij de buuf ter sprake en die, wist ik ook in mijn achterhoofd wel maar niet zo gauw aan gedacht, zei gelijk: "ik heb een mooie serie voor je, heel spannend, die mag je gerust lenen...".
En zo belandde hier een stapel van 8 boeken... van Nicci French... die allemaal gaan over de psycho-analytica Frieda Klein. Je kunt ze door elkaar lezen maar je komt wel tot de ontdekking dat je dan info mist. Te beginnen dus bij de maandag en zo doorwerken naar de 2e van de zondag. Binnen 2 weken had ik ze alle 8 uit. Ik zou zo een verhaal over elk van die 8 kunnen schrijven, ga ik natuurlijk niet doen maar ik hoef, denk ik, vast ook niet te beschrijven dat ik blij ben met deze wijziging tussen mijn oren. Kennelijk is het stoppen met de medicatie enkele jaren terug, óók goed voor dit deel van mijn brein (geweest).
Kortom, voortaan zal ik in een kringloop de boekensectie niet meer overslaan *glimlach.
Ik wens jullie een fijne avond en keer terug in de papieren blaadjes met veel, heel veel, letters en leestekens, deze keer weer van Camilla...

Heb én hou het goed.