Trucjes

  Anne vroeg zich in een reactie op deze blogpost af, welke trucjes ik toepas bij prikkels en of ik zin had ze te delen op de één of andere manier.
Ik dacht: dat kan op tal van manieren maar laat ik er een blogpost aan wijden, wie weet werken trucjes van mij ook bij anderen, al helpt het één persoon dan is dat al winst, ja toch niet dan?!

De winst zette in in mei 2017 toen ik na lang aandringen aan de CBD-olie ging en vervolgens in oktober 2018 met mijn psychische medicatie stopte, in uitgebreid overleg met huisarts en psych. Met een hoofd dat niet volgens de standaardregeltjes werkt is het een kwestie van aanpassen en je focussen op wat kan, daarin meegaan en vooral laten wat niet kan, ongeacht wat een ander er dan ook van moge vinden. Dat is wellicht nog het lastigste aan het hele verhaal, want zeg nou zelf, iedereen wil toch geaccepteerd, gewenst en gewaardeerd worden om wie/wat hij/.zij is?

Ieder mens heeft een gebruiksaanwijzing, heel normaal, niks om je voor te schamen, is geen aspect dat alleen opj de 'mentaal niet gezonden' van toepassing is. In de loop der jaren, decennia beter gezegd, hebben er veel aan mij gesleuteld, althans heb ik aan mij laten sleutelen want uiteindelijk stond ik het natuurlijk wel zelf toe toen ik me eenmaal gerealiseerd had hulp nodig te hebben. (Niemand kan aan je sleutelen als je dat niet toelaat, je niet aan jezelf durft/wilt/kunt toegeven hulp nodig te hebben, maar dat even terzijde). Één van die hulpverleners zei op een gegeven moment in een groepssessie: "dus als ik het goed begrijp voel je je waardeloos?" en de groep humde bevestigend. Hij bleef even stil en toen zei hij: 'Wil je je zo voelen?". Alsof ieder met een speld geprikt werd zei de hele groep in koor: "nee natuurlijk niet!!" met een stelligheid die niet in woorden te vatten is. Waarop hij weer zei: "waarom doe je het dan?". Nou is dat ondertussen al weer vele jaren geleden maar dat zinnetje zit nog vaak tussen mijn oren. Is dus één van de trucjes Anne...

1) Wil ik me zo rot voelen? Nee! Dus waarom zou ik het dan doen?

Ik spreek mezelf vermanend toe: 'tuurlijk is dat naar, je mag best verdrietig, boos, gefrustreerd etc zijn maar wentel jezelf er niet in, schiet je niks mee op.
(vergt oefening, geef ik gelijk toe... maar aanhouder wint, het lukt me in moeilijke momenten steeds makkelijker!)
Je emoties herkennen en erkennen maar ze niet je leven negatief laten bepalen.

2).Mensenmenigtes zijn niet mijn ding maar ik heb geen agorafobie meer. De tijd van mezelf het huis uit dwingen is voorbij. Waar ik ook ben, ik kan nooit bepalen wat de omgeving doet/laat. Word dus geconfronteerd met mensen en hun gedrag, in een wereld van groeiend egoïsme en toenemend geweld op divers niveau.

Mezelf inprenten dat niemand de deur uitgaat met het plan mij op te zoeken en iets aan te doen.
Na jarenlang gestalkt te zijn is dat best lastig aanleren en helemaal vrij ben ik nog steeds niet, zal wellicht ook nooit zo worden maar dat vraag ik ook niet van mezelf.
Mijn sensoren staan altijd op scherp, dat is een automatisme.
De alarmbelletjes rinkelen gelukkig tijdig genoeg zodat ik kan handelen.
Weglopen dus, mezelf verwijderen uit de situatie om narigheid (vooral voor mezelf) te voorkomen. .

3) Geluid is wel hét dingetje (nou ja, tje???) waar ik -nog steeds- tegen moet vechten...

ik ga nooit het huis uit zonder oordoppen. Zelfs naar de bios gaat mijn noisecanceling koptelefoon mee en in extremere gevallen ga ik gewoon weg.
Ik weiger pertinent ergens te zijn waar ik op mijn teennagels moet lopen omdat ik anders iemand te kort doe ofzo.
Ik sta bij mijzelf op de 1e plek, niets/niemand anders.

4) Wat mij ontbreekt is geduld en dat is soms erg lastig.

In een zorgomgeving -ziekenhuis, wachtkamer huisarts, tandarts etc... communiceer ik dat ook.
Ik meld het bij de balie en ik geef aan wat mijn limiet is, dat ik dus vertrek op een zeker moment.
Is niet ideaal, toegegeven maar het is wel mijn oplossing om te voorkomen dat mijn hoofd op standje oorlog gaat
en ik dingen ga zeggen/doen waar ik later spijt van krijgen kan of problemen door.
Bij het aangeven van dat probleem bij de balie vraag ik dus ook altijd mij een seintje te geven als het dreigt ruimschoots uit te lopen.
Gelukkig liep ik tot op heden nog nooit tegen onbegrip / weigering aan en doet men hun best mij tegemoet te komen.
Het benoemen van grenzen schept duidelijkheid en dat schept weer rust tussen de oren.

5) .Omgaan met mankementen.

De mensen met wie ik me omring weten van mijn 'zegeningen'.
Evengoed verwacht ik van niemand dat hij/zij zich aanpast, integendeel.
Mocht zich een situatie voordoen die ik niet aan kan dan verwijder ik mezelf uit die situatie, dat benoem ik dan ook tijdig.
Ik ken de manieren waarop mijn hoofd reageert op prikkels, dus kan het vroegtijdig aangeven.
Soms is een paar minuten verwijdering genoeg, soms ook niet en dan kap ik het helemaal af en ga huiswaarts.
- - - is dus ook de reden dat ik nooit bij iemand in de auto stap maar altijd mijn eigen vervoer bij me heb of met iemand ben
die het geen probleem vindt weg te gaan als ik aangeef dat mijn grens bereikt dreigt te worden.
Het OV /vliegtuig is dus een regelrechte no go want indien nodig kan ik mezelf niet verwijderen van de locatie noch uit de situatie.

Iemand pleasen om maar de lieve vrede te bewaren... deed ik zoalng ik me kan heugen. Ik begon ermee te stoppen in juni 1993... was een lange weg maar het eindpunt kwam in december 2004. Wat ik ook deed, het was nooit goed genoeg en wie had er het meeste last van? Ikzelf. In december 2004 was ik net een paar weken 42 en ik bedacht me dat ik hoogstwaarschijnlijk of op over de helft was en dat het wel eens tijd werd mijn eigen leven te leiden ipv een leven dat anderen vonden dat ik moest leven. Het vergde veel doorzettingsvermogen (wat ik in tegenstelling tot geduld wel heb gelukkig) en schijt hebben aan wat wie dan ook van je vindt. WYSIWYG - een afkorting die wel bekend is neem ik aan... What You See Is What You Get - oftewel, wat je ziet is wat je krijgt.
Jezelf kennen, je eigen waarde erkennen en je eigenwaarde ook waarde toekennen, accepteren dat je tekortkomingen hebt en je daarvoor niet hoeft te schamen want iedereen heeft eigen-aardigheden en eige-naardigheden.Het jezelf niet je hele leven lang kwalijk nemen dat je fouten maakt(e), jezelf ook kunnen en willen vergeven. Elke emotie is primair en die mag er zijn zolang ze maar niet je hele dag, je doen en laten bepalen.De littekens die het leven je heeft opgeleverd, allemaal, hun plekje van bestaan gunnen want ze zijn niet uitwisbaar. Je bent de optelsom van je verleden en heden.
Ik denk dat iedereen wel over een geweten beschikt en bij zichzelf te rade kan gaan of zijn/haar handelen goed of mindergoed of zelfs ronduit fout is... het is niet aan mij om voor wie dan ook spreken anders dan voor mezelf, wil mezelf ten allen tijde recht kunnen blijven aankijken in elke spiegel , welke spiegel dan ook. Dat is mijn verantwoordelijkheid, van niemand anders.
Lang verhaal kort...het is een kwestie van je eigen grenzen kennen en die op de 1e plek zetten, ze bewaken en door niets / niemand te laten overschrijden, ook niet door jezelf want de enige die erdoor in de problemen komt ben je zelf.
Ieders rugzak is verschillend qua inhoud, niemand weet exact wat in jouw rugzak zit en zal het ook niet kiezen te dragen, netzomin als dat jij dat van die ander doet.
"Beoordeel niet mijn manier van wandelen, zolang je niet in mijn schoenen hebt gelopen."


.

Heb én hou het goed.