Trucjes

  Anne vroeg zich in een reactie op deze blogpost af, welke trucjes ik toepas bij prikkels en of ik zin had ze te delen op de één of andere manier.
Ik dacht: dat kan op tal van manieren maar laat ik er een blogpost aan wijden, wie weet werken trucjes van mij ook bij anderen, al helpt het één persoon dan is dat al winst, ja toch niet dan?!

De winst zette in in mei 2017 toen ik na lang aandringen aan de CBD-olie ging en vervolgens in oktober 2018 met mijn psychische medicatie stopte, in uitgebreid overleg met huisarts en psych. Met een hoofd dat niet volgens de standaardregeltjes werkt is het een kwestie van aanpassen en je focussen op wat kan, daarin meegaan en vooral laten wat niet kan, ongeacht wat een ander er dan ook van moge vinden. Dat is wellicht nog het lastigste aan het hele verhaal, want zeg nou zelf, iedereen wil toch geaccepteerd, gewenst en gewaardeerd worden om wie/wat hij/.zij is?

Ieder mens heeft een gebruiksaanwijzing, heel normaal, niks om je voor te schamen, is geen aspect dat alleen opj de 'mentaal niet gezonden' van toepassing is. In de loop der jaren, decennia beter gezegd, hebben er veel aan mij gesleuteld, althans heb ik aan mij laten sleutelen want uiteindelijk stond ik het natuurlijk wel zelf toe toen ik me eenmaal gerealiseerd had hulp nodig te hebben. (Niemand kan aan je sleutelen als je dat niet toelaat, je niet aan jezelf durft/wilt/kunt toegeven hulp nodig te hebben, maar dat even terzijde). Één van die hulpverleners zei op een gegeven moment in een groepssessie: "dus als ik het goed begrijp voel je je waardeloos?" en de groep humde bevestigend. Hij bleef even stil en toen zei hij: 'Wil je je zo voelen?". Alsof ieder met een speld geprikt werd zei de hele groep in koor: "nee natuurlijk niet!!" met een stelligheid die niet in woorden te vatten is. Waarop hij weer zei: "waarom doe je het dan?". Nou is dat ondertussen al weer vele jaren geleden maar dat zinnetje zit nog vaak tussen mijn oren. Is dus één van de trucjes Anne...

1) Wil ik me zo rot voelen? Nee! Dus waarom zou ik het dan doen?

Ik spreek mezelf vermanend toe: 'tuurlijk is dat naar, je mag best verdrietig, boos, gefrustreerd etc zijn maar wentel jezelf er niet in, schiet je niks mee op.
(vergt oefening, geef ik gelijk toe... maar aanhouder wint, het lukt me in moeilijke momenten steeds makkelijker!)
Je emoties herkennen en erkennen maar ze niet je leven negatief laten bepalen.

2).Mensenmenigtes zijn niet mijn ding maar ik heb geen agorafobie meer. De tijd van mezelf het huis uit dwingen is voorbij. Waar ik ook ben, ik kan nooit bepalen wat de omgeving doet/laat. Word dus geconfronteerd met mensen en hun gedrag, in een wereld van groeiend egoïsme en toenemend geweld op divers niveau.

Mezelf inprenten dat niemand de deur uitgaat met het plan mij op te zoeken en iets aan te doen.
Na jarenlang gestalkt te zijn is dat best lastig aanleren en helemaal vrij ben ik nog steeds niet, zal wellicht ook nooit zo worden maar dat vraag ik ook niet van mezelf.
Mijn sensoren staan altijd op scherp, dat is een automatisme.
De alarmbelletjes rinkelen gelukkig tijdig genoeg zodat ik kan handelen.
Weglopen dus, mezelf verwijderen uit de situatie om narigheid (vooral voor mezelf) te voorkomen. .

3) Geluid is wel hét dingetje (nou ja, tje???) waar ik -nog steeds- tegen moet vechten...

ik ga nooit het huis uit zonder oordoppen. Zelfs naar de bios gaat mijn noisecanceling koptelefoon mee en in extremere gevallen ga ik gewoon weg.
Ik weiger pertinent ergens te zijn waar ik op mijn teennagels moet lopen omdat ik anders iemand te kort doe ofzo.
Ik sta bij mijzelf op de 1e plek, niets/niemand anders.

4) Wat mij ontbreekt is geduld en dat is soms erg lastig.

In een zorgomgeving -ziekenhuis, wachtkamer huisarts, tandarts etc... communiceer ik dat ook.
Ik meld het bij de balie en ik geef aan wat mijn limiet is, dat ik dus vertrek op een zeker moment.
Is niet ideaal, toegegeven maar het is wel mijn oplossing om te voorkomen dat mijn hoofd op standje oorlog gaat
en ik dingen ga zeggen/doen waar ik later spijt van krijgen kan of problemen door.
Bij het aangeven van dat probleem bij de balie vraag ik dus ook altijd mij een seintje te geven als het dreigt ruimschoots uit te lopen.
Gelukkig liep ik tot op heden nog nooit tegen onbegrip / weigering aan en doet men hun best mij tegemoet te komen.
Het benoemen van grenzen schept duidelijkheid en dat schept weer rust tussen de oren.

5) .Omgaan met mankementen.

De mensen met wie ik me omring weten van mijn 'zegeningen'.
Evengoed verwacht ik van niemand dat hij/zij zich aanpast, integendeel.
Mocht zich een situatie voordoen die ik niet aan kan dan verwijder ik mezelf uit die situatie, dat benoem ik dan ook tijdig.
Ik ken de manieren waarop mijn hoofd reageert op prikkels, dus kan het vroegtijdig aangeven.
Soms is een paar minuten verwijdering genoeg, soms ook niet en dan kap ik het helemaal af en ga huiswaarts.
- - - is dus ook de reden dat ik nooit bij iemand in de auto stap maar altijd mijn eigen vervoer bij me heb of met iemand ben
die het geen probleem vindt weg te gaan als ik aangeef dat mijn grens bereikt dreigt te worden.
Het OV /vliegtuig is dus een regelrechte no go want indien nodig kan ik mezelf niet verwijderen van de locatie noch uit de situatie.

Iemand pleasen om maar de lieve vrede te bewaren... deed ik zoalng ik me kan heugen. Ik begon ermee te stoppen in juni 1993... was een lange weg maar het eindpunt kwam in december 2004. Wat ik ook deed, het was nooit goed genoeg en wie had er het meeste last van? Ikzelf. In december 2004 was ik net een paar weken 42 en ik bedacht me dat ik hoogstwaarschijnlijk of op over de helft was en dat het wel eens tijd werd mijn eigen leven te leiden ipv een leven dat anderen vonden dat ik moest leven. Het vergde veel doorzettingsvermogen (wat ik in tegenstelling tot geduld wel heb gelukkig) en schijt hebben aan wat wie dan ook van je vindt. WYSIWYG - een afkorting die wel bekend is neem ik aan... What You See Is What You Get - oftewel, wat je ziet is wat je krijgt.
Jezelf kennen, je eigen waarde erkennen en je eigenwaarde ook waarde toekennen, accepteren dat je tekortkomingen hebt en je daarvoor niet hoeft te schamen want iedereen heeft eigen-aardigheden en eige-naardigheden.Het jezelf niet je hele leven lang kwalijk nemen dat je fouten maakt(e), jezelf ook kunnen en willen vergeven. Elke emotie is primair en die mag er zijn zolang ze maar niet je hele dag, je doen en laten bepalen.De littekens die het leven je heeft opgeleverd, allemaal, hun plekje van bestaan gunnen want ze zijn niet uitwisbaar. Je bent de optelsom van je verleden en heden.
Ik denk dat iedereen wel over een geweten beschikt en bij zichzelf te rade kan gaan of zijn/haar handelen goed of mindergoed of zelfs ronduit fout is... het is niet aan mij om voor wie dan ook spreken anders dan voor mezelf, wil mezelf ten allen tijde recht kunnen blijven aankijken in elke spiegel , welke spiegel dan ook. Dat is mijn verantwoordelijkheid, van niemand anders.
Lang verhaal kort...het is een kwestie van je eigen grenzen kennen en die op de 1e plek zetten, ze bewaken en door niets / niemand te laten overschrijden, ook niet door jezelf want de enige die erdoor in de problemen komt ben je zelf.
Ieders rugzak is verschillend qua inhoud, niemand weet exact wat in jouw rugzak zit en zal het ook niet kiezen te dragen, netzomin als dat jij dat van die ander doet.
"Beoordeel niet mijn manier van wandelen, zolang je niet in mijn schoenen hebt gelopen."


.

Heb én hou het goed.

Lees verder

Foto - Alfabet #17(2) = Q

BLUNDER-HERSTELPOST...

Wekelijkse Foto-Uitdaging Alfabet Fotografie sinds 6 januari 2026

Editie #17 op 28 april 2026 - - - De Q van Queue

Kijktip: - - - - - - >Ferrara - - - & - - -> Karel - - - & - - -> Nicole - - - & - - -> Suske - - - & - - > Vonnie - - - & - - -  jou?




Dat onze taal enorm is verengelsd oa blijkt uit veel woorden die tegenwoordig algemeen gebruik zijn. Queue is één van die woorden, al gebruik ik hem zelf nooit eigenlijk, ik ken wel mensen die dat wel doen. -Vooral gisteren heel veel gehoord- Het begint bovendien met de Q, de letter die wél aan de beurt is vandaag.. .en dus prima in te vullen, voor mij dan. Queue betekent wachtrij...Een meermalen per jaar is er hier in de stad op het circuit een evenement waarvoor 'de hele wereld' afreist naar hier. Velen staan dan in de bermen, of op viaducten om dat spektakel te fotograferen. Daar heb ik mezelf ook wel eens schuldig aan gemaakt, al zie je mij van ze levensdagen niet -zelfs met geld toe niet- tijdens die evenementen op dat circuit noch in de buurt ervan. Zeker niet nadat ik ooit naar een optreden moest rijden en me noodgedwongen in dat verkeer moest mengen en zo'n motorranddebiel mij wilde inhalen, vond dat hij geen ruimte genoeg had en dus tijdens het rijden een deuk in mijn autodeur trapte. Ik heb me enorm moeten beheersen om hem niet alsnog expres onderuit te rijden, duivels was ik.

Heb én hou het goed.

Lees verder

Foto - Alfabet #17 = O

Oeps.............. compleet van het padje had ik een post voorbereid en heb ik de O ingevuld...
Da's niet een wereldramp maar wel fout..;. ...de O is de 15e letter en niet de 17e...

KORTOM... DE Q VOLGT BINNEN NU EN EEN PAAR MINUTEN...

EXCUUS!!!



Wekelijkse Foto-Uitdaging Alfabet Fotografie sinds 6 januari 2026

Editie #17 op 28 april 2026 - - - De O van Oppassen

Kijktip: - - - - - - > jou?

Oppassen... Dat doen we al ons hele gezamenlijke leven sinds 1983. Aangezien wij altijd huisdieren hadden/hebben gaan we niet op vakantie. Dat maakt dat vakantiegangers ons weten te vinden, zij die ons vertrouwen en hun hond liever toevertrouwen dan wie/wat anders. In de loop der jaren kwamen er velen voorbij. Heb niet van allen nog foto's maar die hieronder dus wel, op alfabetische volgorde. Helaas zijn de meesten inmiddels overleden. De nog levende -en bij ons over de vloer komende zijn momenteel: Mika (van zoon en schoon) - Molly (2e buren) - Ayka (van dochter van buuf) Wij hebben zelf vanaf april 1983 katten... en vanaf november 1984 honden (gehad) en op 1 hond na klikte alles altijd. Alle karakters, soorten en maten, nooit enig probleem opgeleverd. Er waren zelfs tijden dat we naast onze eigen 2 er 5 logees bij hadden, dát was genieten! Helaas is dat gezien onze condities niet meer mogelijk maar 2 of 3 gaat gelukkig nog prima. Zelf hebben we nog maar 1, en tegenwoordig ook geen grote meer. Dierenwelzijn moet gewoon gegarandeerd zijn als je ze in huis neemt en met onze situatie is het voor grote honden niet goed om definitief bij ons te wonen. Moeilijke keuzes moet je ook accepteren, maar dierenwelzijn gaat bij ons nou eenmaal voor op onze eigen wensen.
Ayka	Donna	Kai
		Kai (rechts). (Links Vanyar, was onze)
Kaiileigh	Kobus	Mac>
Makker	Mika	Molly
Sem	Senna	Simba
		Simb a =Bruin / 2 zwarte waren onze (links) Brego, (rechts) Noah

Heb én hou het goed.

Lees verder

NIks veranderlijker dan de mens

Al zolang als ik me kan heugen.. .althans, vanaf het moment dat ik zelf een rijbewijs heb, rij ik met grote regelmaat naar een rommelmarkt. 'Vroeger' met name met mijn vader, die er net als ik een fan van was. We waren het altijd beiden roerend eens dat je wel knotsknetter moest zijn om zo'n hele dag in zo'n kraam te zitten om wat centen te verdienen. Ik zag het mezelf dus ook van ze levensdagen nooit doen.
Hoe het kwam weet ik niet meer maar op zeker moment stond ik 'ineens' op een markt.. .op een zondag, een kofferbakmarkt zoals dat dan heet, hier in de stad, als hulpje van de buuf, zonder dat oneerbiedig te bedoelen. Zij doet dat namelijk al jaren, in haar huwelijkslevens had zij zelfs een minikringloop aan huis. Ze had hulp nodig en mij gevraagd en ik zei ja. En ik raakte besmet, ik vind het toch leuk!! Inmiddels hebben we dat dus ook al een aantal keren gedaan en een aantal weken terug stonden we op Paasmaandag in de Flowerdome. Dat betekent dus vooral vroeg uit de veren en ter plekke in de rij aansluiten en tot de conclusie komen dat je 'te laat' bent en velen je voor zijn.

Toen zat koningsdag eraan te komen... 'zullen we?' vroeg buuf... ik zei ja, mits het weer goed is, tegen kou is te kleden maar een nat pak halen is natuurlijk geen optie.
De afgelopen dagen dus constant weeronline in de gaten gehouden en gisteren afgesproken om om 5.30 weg te rijden, aangezien we gelezen hadden dat de hekken om 6.00 uur open zouden gaan... 'als we te vroeg zijn wachten we gewoon ff.
Nouuuuuuuu eenmaal de bocht om de Torenstraat in stuitten we inderdaad op die rij. Maarrrr.... links en rechtes waren al mensen aan het uitpakken en velen waren zelfs al aan de koffie en broodjes omdat ze met het uitpakken klaar waren. Hm, oke, we zijn dus aan de late kant, bedacht ik. Een verkeersregelaar deed het hek open en liet ons doorrijden, 'zoek maar een plekje en rij dan via het Kloosterstraatje de auto's weg, voor 8 uur. "komt goed, doen we.."
Via mijn open raam ving ik een ander gesprek op, 'we waren hier om 4... '. Ohhhhjjjeekkeeeeeejjjjj Heel de Brink afgeladen vol, de straatjes eromheen ook. Totdat ik op de hoek van het oude museum met het Kloosterstraat 1 lege hoekplek spotte. Buuf had die ook gespot dus stapte uit en stelde voor die plek in beslag te nemen, zogezegd zogedaan. We laadden de spullen uit en vervolgens bracht zij de auto's weg. Ook de mijne, met stadsparkeren is dat dan gelukkig nooit een probleem. En ja hoor, was mijn account niet meer geldig.. .grmblll.Buuf stelde voor mijn kenteken aan de hare toe te voegen zodat ik me er op een later tijdstip mee bezig kon gaan houden, probleem opgelost dus.
Zij reed de auto's weg en ik begon onze plaats in te vullen. Met 2 grote auto's vol beschikten we dus over heel veel spullen samen, gelukkig was die hoekplek groot en een dik uur later zaten we dan eindelijk aan de koffie met een broodje. Zo'n markt begint dan wel officieel om 10.00 maar terwijl je al om 6 aan het uitpakken bent lopen de aspirant kopers om je heen in de hoop iets moois als eerste te kunnen scoren naturlijk.

De dag vloog om ... en het was me een partij druk, dus de verkoop verliep ook prima want onze plek bleek dé gouden greep, het publiek kwam of aan onze kant vanaf 3 richtingen binnen of vertrok in die 3 richtingen. Naast het plezier dat we hadden konden we beiden aan het eind van de middag een mooie opbrengst noteren en kwamen we ook beiden thuis met een aantal lege dozen. Ik zit er niet ver naast als ik zeg dat we beiden meer dan de helft van onze spullen een nieuw thuis hebben kunnen geven. Aan het eind van de middag kwamen 2 van de 3 zonen van buuf om ons te helpen inpakken. Terwijl de jongens en ik de boel gingen inpakken ging buuf de auto's halen en aangezien wij 'laat' begonnen met inpakken hadden we ook de ruimte want menig kraam was al opgeruimd en de bijbehorende auto's dus al weg.
Ik appte J dat ik onderweg ging en toen ik thuis de auto parkeerde stond hij alweer klaar met een steekkar om de auto leeg te halen. De schuur is een behoorlijk stuk leger dan gisteren qua dozen. Ik ging ondertussen naar binnen om mij op te frissen en om te kleden. Buuf kwam ook aanrijden dus hielp J haar ook nog even de auto leeg te halen, daarna aan de koffie en geld tellen natuurlijk. Die winst bij ons beiden liep gelijk op, paar euro verschil.Ik kon dus ook een ander verrassen met de opbrengst.
En ik vind het me toch leuk, dit. Zo'n hele dag midden in drommen mensen, als iemand me gezegd had 5 jaar terug ofzo dat ik dat zou gaan doen, sterker nog, dat ik dat enorm leuk zou gaan vinden had ik die persoon voor knotsknettergestoordgek verklaard. We hbben zoveel plezier en babbelen met Jan en allemaal en verkopen ondertussen de spullen. Natuurlijk is het een uitdaging maar ik weet ondertussen waar mijn prikkelsrisico in zit dus ik bereid me voor en heb trucjes die ik toepas, werkt als een trein.

Niets veranderlijker dan de mens dus... is op mij in dit geval wel van toepassing.
Nou zou de eerstvolgende eind mei zijn.. dat feestje gaat niet door want dan is buuf op vakantie en zo'n activiteit is niet iets dat ik in mijn eentje ga doen, daarvoor is het teveel werk, fysiek vooral dus daar trek ik dan wel een grens, maar dat geeft niet, de zomer komt aan, dus ook het marktseizoen als het ware. Komen nog gelegenheden genoeg.

Heb én hou het goed.

Lees verder

Karel's Van Onderen #17

Zowel wolken, lucht, brug als bomen, komen minder goed uit dan ik had gehoopt. Pestkop Wind legde zijn wil op aan het water in het Noord-Willemskanaal.

(ik ben vandaag afwezig en ongetwijfeld heel erg moe bij thuiskomst dus reageren etc zal morgen ofzo wel worden)

Wekelijkse Foto-Uitdaging  Karel's Van Onderen ~ sinds 5 januari 2026: #17 op Maandag 27 april 2026

Heb én hou het goed.

Lees verder

Koninginnedag

Zo wisten we van niks... .zo stond het in agenda's... en zo was daar die dag dat een zeker iemand vroeg uit de veren ging, haar huis verliet en ergens in het OV stapte om vervolgens 3 uur -plusminus- te gaan reizen.
Op een andere plek in het land droomde iemand 's nachts van Koninklijk Bezoek. Ze werd wakker, stapte resoluut uit bed, deed een lampje aan en griste de klaar hangende kleding van de kast, en verruilde dat met iets anders in diezelfde kast, want heej bij iets koninklijks hoort oranje, ja toch niet dan?! Ze hing het uit, bekeek het even, knikte en besloot dat dit beter was en dook weer naast de hond -die haar wederom verontwaardigd aankeek- onder het dekbed.

Op zeker moment weer tussen die lagen vandaan, toiletteren en aankleden, daarna hond op de schouders en hup de trap af. Het gebruikelijke ochtendritueel volgend zoals altijd en onderwijl regelmatig op de klok kijkend, want te laat komen bij het station is natuurlijk géén optie hè, ja ja ja deze onderdaan weet wel hoe het hoort *grijns.
Zonder noemenswaardige oponthoud kwam de Blog-Queen in haar gele rijtuig over de rails het station binnenglijden, waarna niet ik in mijn eentje maar ook Mannes haar met open armen (poten?) ontving.

Nou is het vandaag koopzondag maar ja dat betekent niet dat alles dan ook al open is om die tijd. Gelukkig bevat Assen ook wel hotels in het centrum en de bijbehorende terrassen zjin dan wél open. Na zo'n lange treinreis is ff uitpuffen in het zonnetje op een terras natuurlijk erg lekker. Nadat ik de auto geparkeerd had liepen we eerst even een klein rondje... even de benen strekken na een lange zit in de trein. En ja Assen bezoeken en dan niet Bartje begroeten, dát kan natuurlijk niet hè?!

Toen was het tijd voor de bezoekjes aan kamer 100 waarna we ons in de zon op het terras lieten zakken, al snel stond er lekkers voor ons, dat zowel in vloeibare als vaste vorm er zeer smakelijk ingleed, dát hoort nou eenmaal bij koninginnedag, ja toch niet dan? *glimlach.
Op zeker moment stonden we weer op, liepen terug naar de auto, stapten in, ik programmeerde Truus en die wist ons feilloos naar een locatie een uur zuid-westwaarts te leiden; 'mijn' provincie ook uit naar eentje lager, naar het Overijsselse Steenwijk dus. Daar bevindt zich namelijk "Villa Rams Woerthe"... een schitterend gelegen villa, met een megagrote tuin eromheen met daarin een grote groep reeën, die compleet in Jugendstillstijl is ingericht, met een orangerie eraan bovendien.....Op ons gemakkie struinden we door de villa en toen we eenmaal weer buiten stonden was het veel te mooi weer om gelijk terug de auto in te gaan, dus gingen we de tuin in.
Enige tijd later zaten we in de auto, keken we op de klok en bedachten dat we nog wel ruim tijd voor iets anders hadden. Na enig overleg besloten we richting Assen te rijden en naar het Drents museum te gaan. Een klein uur later waren we dan in Assen terug en tja lunchtijd was al wel verstreken, en ruim ook, maar onze magen waren het daar overduidelijk niet mee eens. Eerst dus maar een terras op en een zeer charmante bediening van een oudere en jongere heer vochten om de eer ons te bedienen... we namen beiden iets lekkers in vloeibare en vaste vorm en weer even later liepen we naar het museum, aan de overkant van het plein als het ware.

Het nieuwe/moderne deel van het museum lieten we links liggen, 'dat komt een andere keer wel, ik moet toch echt nog eens terug hierheen... ' dus ja, dat komt nog wel een keertje. Het oude deel wilde ik haar graag laten zien want ik weet wel een beetje wat ze leuk vindt en wat ze 'minder interessant' vindt. Dat was dus even extra genieten van een paar stappen terug in de tijd.
Ik benoemde eerder vandaag in mijn Zing-Zo al mijn album van 2024. Dat album bevat alleen maar foto's van de villa en haar inhoud. Ik heb vandaag bewust minder foto's van binnen in de villa gemaakt maar wel van de tuin en andere zaken. Ook zijn er foto's in het album gekomen natuurlijk van het museum hier in de stad... Het zijn dus 2 verschillende albums qua inhoud al zul je in het ene album dingen tegenkomen die je kunt herkennen als je in het 2e album rondstruint. De foto's van vandaag bekijk je door op het album hieronder te klikken zodat het zich opent...

Ik zette Riet op het station af en na een hartelijk -hoe anders- afscheid ging zij richting trein en ik richting huis. Ik had nog een klus te klaren en samen met J deed ik dat dan ook want tja als je eenmaal zit dan komt er niks meer van immers. Gelukkig verliep dat op rolletjes (letterlijk en figuurlijk dankzij een steekkar) en kon ik vrij snel daarna het huis weer in. Nette kleding uit, kleding voor morgen (laagjesssss ivm temperatuur enzo) klaarleggen, tas klaar maken.. .en kon ik de rust in en dit blog aanvullen (dat ik al grotendeels klaar had gezet.) Nou hoef ik -na het opstaan- alleen nog maar ff een kan koffie te maken en het drinken, fruit en broodjes in de tas te stoppen. rond 5.30 de auto in.. .en gaan met die oranje banaan.
Hopelijk blijft het droog, is de temperatuur aangenaam en scoren we naar alle tevredenheid... De schuur is bijna leeg (qua dozen dan bedoel ik) er staan nog 2) , de fietsen en ander spul hebben weer ademruimte (glimlach)

Kortom... .wat kan ik zeggen, wat ik kan zwijgen... dagen als deze zijn om in te lijsten... te koesteren en lang van -tijdens en na- te genieten, ga ik dus ook doen!!

Heb én hou het goed.

Lees verder

Zing Zo #699

Limerick op Zondag sinds 29 januaari 2012

Editie #699 ~ op Zondag 19 april 2026

Zing ook mee met: - - > - - - & - - - jou ?

			Album van 28 augustus 2024 (album vandaag volgt later in apart blog)
Alweer bijna 6 jaar geleden ben ik naar de Blog-Queen gereden Niets dat ik opbiecht ook jij weet, tijd vliegt Hoe HAAR dag verliep? Héél tevreden!	Vandaag soort van in de herhaling al reizen we in 'n and're richting Haar rijtuig: de trein Naar mij, wel zo fijn; terwijl ik in schone koets blij zing.		Uit de trein samen in de auto Misschien maken we wel een foto want waar wij heen gaan weet ik prachtigs staan. Zo'n uitje? Onbetaalbaar cadeau.

Ik zal dus weinig online zijn vandaag, reacties lezen/beantwoorden komt dus later, fijne zondag iedereen!

Heb én hou het goed.

Lees verder

Uitsterven

Een dierentuin is al sinds jaar en dag geen op zichzelfl staand iets meer. Elk park is onderdeel van de één of andere overkoepelende organisatie, logisch natuurlijk ook want er moet nou eenmaal volgens de regels van de wet gehandeld worden, met name natuurlijk om dierenwelzijn op het hoogsst mogelijke niveau te kunnen bewerkstellingen en in stand houden. Één van die overkoepelende organisaties is het EAZA - European Association of Zoo's and Aquaria-. Binnen deze organisatie stelt men ook EEP's samen. Dit houdt in dat men stamboeken bijhoudt van elke diersoort in een dierenpark in Europa. Zo voorkomt men inteelt, houdt men schone bloed- en dus foklijnen, met als doel te proberen te voorkomen dat diersoorten uitsterven.

Nu zijn er mensen die stellen dat men in dierenparken maar lukraak fokt want babydieren zijn nou eenmaal publiekstrekkers dus ook garanties voor geldstromen.
Niets is minder waar, gelukkig en laat nou vandaag weer een bericht naar buiten komen dat dat bevestigt:

Er komt langzaam een einde aan poema’s in veel Europese dierentuinen. Dat is het doel van dierentuinvereniging EAZA. Daar zijn de meest moderne dierentuinen van Europa bij aangesloten. Er is een uitsterfbeleid ingevoerd, bevestigt een woordvoerder aan ZooFlits.
Het gaat om een bewuste keuze van de vereniging, waar enkele honderden dierentuinen onder vallen. Poema’s hebben in het wild geen bedreigde status. “De keuze voor zulke ‘uitfaseerprogramma’s’ laat zien dat EAZA steeds meer prioriteit geeft aan soorten die vanuit natuurbescherming het meest urgent zijn”, legt de voorlichter uit. Om de poema’s uit EAZA-dierentuinen te laten verdwijnen, is opvallend genoeg wel een fokprogramma (EEP) opgezet. Dat heeft echter niet als doel om te fokken, maar om grip te krijgen op de huidige poemapopulatie. Met een coördinator wil de vereniging “het fokken beperken totdat de soort is uitgefaseerd”. EAZA-dierentuinen die nu poema’s houden hoeven niet direct te stoppen, maar wordt gevraagd geen nieuwe meer te verkrijgen. “In plaats daarvan worden zij aangemoedigd hun middelen in te zetten voor meer bedreigde katachtigen”. Als voorbeelden noemt de voorlichter de Sumatraanse tijger, amoertijger, sneeuwpanter, amoerpanter en Perzische panter als alternatieve optie. Uitsterf-fokprogramma’s zijn niet nieuw voor EAZA. “Eerder zijn vergelijkbare programma’s opgezet voor andere diersoorten, zoals de witoorpenseelaap en de Sichuan-takin”. De beslissing voor de poema werd in 2024 al binnen de vereniging genomen. Dat werd gedaan door een adviesgroep over katachtigen, waarin vooral medewerkers van dierentuinen zelf zitten. Wanneer de soort uit de meeste EAZA-parken zal verdwijnen, is nog niet duidelijk. “Poema’s worden gemiddeld ongeveer 13 jaar oud, waardoor deze uitfasering stap voor stap in de komende jaren zal plaatsvinden”, aldus de woordvoerder. De katachtige wordt ook wel bergleeuw genoemd en komt in enorme delen van het Amerikaanse continent voor.
Op dit moment zijn er nog tientallen Europese dierentuinen met poema’s, waaronder bekende EAZA-leden, bijv Praha Zoo in Tsjechië, Pairi Daiza in België en grote Franse dierentuinen als ZooParc de Beauval en Parc Zoologique de Paris .
In Nederland worden alleen poema’s gehouden in Dierenpark Hoenderdaell, dit zijn echter dieren die opgevangen worden nadat ze bij een particulier weggehaald zijn.

Heb én hou het goed.

Lees verder