Home
Stukjes
Nou, dat was 'm dan weer. Weer iets in de agenda afgestreept... en weer mijn lijst van JvH-verzameling aangepast. Klik en/of HIER en/of HIER , uiteraard met onmetelijke dank aan Karel. Met dank aan mijn zoon en schoonkind, en Karel maar ook Marion, heb ik al voor ruim 3/4 alle Lidl-zegels binnen. Laatst ook al post van Neeltje dus ook op dat vlak een blij mens hier. De actie duurt nog tot en met 6 april dus ik heb nog alle tijd om het voor elkaar te krijgen, gaat wel lukken denk ik met deze aanvullingen.
Rond 20.45 stapten we de auto in... nadat we afscheid hadden genomen van Marion natuurlijk. We reden naar Tilburg en dropten Karel af voor de deur van zijn hotel, daarna zochten wij de grote weg weer op en tuften noordwaarts. (ja ja heel blij dat Daphne graag stuurt, ik ben daar echt te moe voor op dat soort momenten, al helemaal als het donker is...ik kan me er nog steeds over verbazen dat het mij zo tegenstaat terwijl ik vroeger zonder met de ogen te knipperen stante pede altijd bereid was naar de andere kant van het land te rijden. Maar goed, zal wel bij het ouder worden horen denk ik dan maar. Die lange ritten zijn niet meer mijn ding, ook niet als ik naast de chauffeur/chauffeuse zit. We zullen ze blijven doen zolang het gaat want soms zijn de dingen natuurlijk te mooi om niet te doen...
Rond 11.20 parkeerde Daphne de auto achter ons huis en zette J mij een bak koffie, Daphne hielp me nog even de spullen uit de auto in huis te brengen en keerde daarna ook huiswaarts, even na middernacht bliepte mijn foon (waar ik uiteraard in bed op lag te wachten) dat ze veilig en wel thuis was gekomen.
Kortom... geen dag met een gouden randje maar met een platinablokrand, niet in de laatste plaats vanwege het weer, het gezelschap, de probleemloze reizen van iedereen, het plezier van ons allen, de mooie indrukken die we via foto's altijd weer kunnen oproepen als de geheugens falen maar voor mij persoonlijk ook door:
Heb én hou het goed.
Lees verder
Oftewel, Safari Park Beekse Bergen inclusief lights is geweest, onze laatste kans het te bezoeken was gisteren en door omstandigheden was het ook pas gisteren dat we eraan toe kwamen en tja dat was helemaal niet erg, zeker achteraf bezien niet want de weergoden waren natuurlijk alleszins met ons (en de 1000-en andere bezoekers...)
Aangezien onze tuut problemen heeft vertrouwde ik er niet op om ermee naar Beilen te rijden om daar mijn schooonkind te treffen, laat staan er vervolgens mee naar het verre zuiden te moeten rijden. Dusss kwam schoonkind mij ophalen, weliswaar een omweg van een half uur, en dat 2x maar dat zij dan maar zo. Al lang blij met de luxe dat ook zij over een auto beschikt en bovendien graag stuurt.
Zonder oponthoud kwamen we bij op de afgesproken minuut aan bij het park. Onderweg had Cindy mij al geïnformeerd dat het razenddruk was. Nou had ik al ingecalculeerd dat de autosafari geen optie zou kunnen wezen vanweze de verwachte drukte dus haar bericht gaf wel aan dat mijn vermoedens terecht waren geweest. Ook de bussafari zag ik niet zitten... zo'n bus afgeladen vol met mensen... én hun geuren én hun lawaai terwijl de zon 'ongenadig' door de ruiten brandt, nee dank u.
Zoals altijd stond Karel bij de ingang met tassen vol puzzels, ik niet als enige blij want ook buuf valt dan weer aardig in de prijzen. Haar verzameling is ook niet bepaald klein maar toch nog behoorlijk verschil dus dubbele puzzels kan ik vaak al bij haar kwijt.
Er was een klein plekje linea recta voor de ingang (brutaal als we waren waren we alle geparkeerde tuuts voorbij gereden... ) en ik zette daar de auto in.
Toen iedereen begroeten en hop naar binnen en aan de koffie, daar ben je wel aan toe na zo'n lange rit immers. Of thee, wat andere dames dronken. Cadeautjes over en weer uitgewisseld, iedereen nog blijer dan hij/zij al was dus de start van de dag was goed.
Nou had ik bij het opstaan besloten de scoot in de auto te laten want ik voelde me goed genoeg dat ik het lopen wel aandurfde, uiteraard wel met mijn klapkrukje. Af en toe sloeg de vermoeidheid toe dus pauzeerden we iets vaker maar dat leverde geen problemen op natuurlijk. Overdag heb ik niet zo heel veel foto's gemaakt, ik merkte al gauw dat de trillemientjes in mijn handen de overhand hadden en dan liggen bewogen foto's op de loer, te zonde van batterijgebruik ook. Bovendien waren we in november nog geweest dus 'daglichtfoto's' zijn er genoeg... Dat foto-album kun je HIER bekijken indien je wilt.
De dag vloog om natuurlijk en voor we het wisten zaten we -na controle van de lightskaartjes- op het Winterplein en strekte ik de benen op de pickniclkltafelbank terwijl de anderen in de rij gingen om eten te halen. Man man man, vrouw vrouw vrouw, wat wordt het toch een duur -zo niet onbetaalbaar- verhaal tegenwoordig als je op zo'n dag uit toch ook wilt eten en drinken zonder zelf met zware tassen te moeten sjouwen. De rugzakken zijn regulier prima te dragen natuurlijk maar gisteren gingen de jassen erin. *rits mond dicht, geen gemopper want de dag was prachtig.
Het duurde lang voordat het licht uit de hemel verdween maar toen het al redelijk schemerde gingen we aan de wandel. Gelukkig waren toen mijn handen al een stuk rustiger geworden en zijn veel foto's goed gelukt. Het was (wéér) magisch, kan niet anders zeggen. Wat is het toch een prachtig gebeuren, zulke lichtjesfeesten! Uiteraard zijn er heel veel foto's gemaakt... ik kwam thuis met 350 foto's plus nog enkelen op mijn telefoon... na de selectie bleven er 300 over en die staan in een album uiteraard. Dat album opent zich als je op de foto hieronder klikt.
Aangezien onze tuut problemen heeft vertrouwde ik er niet op om ermee naar Beilen te rijden om daar mijn schooonkind te treffen, laat staan er vervolgens mee naar het verre zuiden te moeten rijden. Dusss kwam schoonkind mij ophalen, weliswaar een omweg van een half uur, en dat 2x maar dat zij dan maar zo. Al lang blij met de luxe dat ook zij over een auto beschikt en bovendien graag stuurt.
Zonder oponthoud kwamen we bij op de afgesproken minuut aan bij het park. Onderweg had Cindy mij al geïnformeerd dat het razenddruk was. Nou had ik al ingecalculeerd dat de autosafari geen optie zou kunnen wezen vanweze de verwachte drukte dus haar bericht gaf wel aan dat mijn vermoedens terecht waren geweest. Ook de bussafari zag ik niet zitten... zo'n bus afgeladen vol met mensen... én hun geuren én hun lawaai terwijl de zon 'ongenadig' door de ruiten brandt, nee dank u.
Zoals altijd stond Karel bij de ingang met tassen vol puzzels, ik niet als enige blij want ook buuf valt dan weer aardig in de prijzen. Haar verzameling is ook niet bepaald klein maar toch nog behoorlijk verschil dus dubbele puzzels kan ik vaak al bij haar kwijt.
Er was een klein plekje linea recta voor de ingang (brutaal als we waren waren we alle geparkeerde tuuts voorbij gereden... ) en ik zette daar de auto in.
Toen iedereen begroeten en hop naar binnen en aan de koffie, daar ben je wel aan toe na zo'n lange rit immers. Of thee, wat andere dames dronken. Cadeautjes over en weer uitgewisseld, iedereen nog blijer dan hij/zij al was dus de start van de dag was goed.
Nou had ik bij het opstaan besloten de scoot in de auto te laten want ik voelde me goed genoeg dat ik het lopen wel aandurfde, uiteraard wel met mijn klapkrukje. Af en toe sloeg de vermoeidheid toe dus pauzeerden we iets vaker maar dat leverde geen problemen op natuurlijk. Overdag heb ik niet zo heel veel foto's gemaakt, ik merkte al gauw dat de trillemientjes in mijn handen de overhand hadden en dan liggen bewogen foto's op de loer, te zonde van batterijgebruik ook. Bovendien waren we in november nog geweest dus 'daglichtfoto's' zijn er genoeg... Dat foto-album kun je HIER bekijken indien je wilt.
De dag vloog om natuurlijk en voor we het wisten zaten we -na controle van de lightskaartjes- op het Winterplein en strekte ik de benen op de pickniclkltafelbank terwijl de anderen in de rij gingen om eten te halen. Man man man, vrouw vrouw vrouw, wat wordt het toch een duur -zo niet onbetaalbaar- verhaal tegenwoordig als je op zo'n dag uit toch ook wilt eten en drinken zonder zelf met zware tassen te moeten sjouwen. De rugzakken zijn regulier prima te dragen natuurlijk maar gisteren gingen de jassen erin. *rits mond dicht, geen gemopper want de dag was prachtig.
Het duurde lang voordat het licht uit de hemel verdween maar toen het al redelijk schemerde gingen we aan de wandel. Gelukkig waren toen mijn handen al een stuk rustiger geworden en zijn veel foto's goed gelukt. Het was (wéér) magisch, kan niet anders zeggen. Wat is het toch een prachtig gebeuren, zulke lichtjesfeesten! Uiteraard zijn er heel veel foto's gemaakt... ik kwam thuis met 350 foto's plus nog enkelen op mijn telefoon... na de selectie bleven er 300 over en die staan in een album uiteraard. Dat album opent zich als je op de foto hieronder klikt.
Rond 20.45 stapten we de auto in... nadat we afscheid hadden genomen van Marion natuurlijk. We reden naar Tilburg en dropten Karel af voor de deur van zijn hotel, daarna zochten wij de grote weg weer op en tuften noordwaarts. (ja ja heel blij dat Daphne graag stuurt, ik ben daar echt te moe voor op dat soort momenten, al helemaal als het donker is...ik kan me er nog steeds over verbazen dat het mij zo tegenstaat terwijl ik vroeger zonder met de ogen te knipperen stante pede altijd bereid was naar de andere kant van het land te rijden. Maar goed, zal wel bij het ouder worden horen denk ik dan maar. Die lange ritten zijn niet meer mijn ding, ook niet als ik naast de chauffeur/chauffeuse zit. We zullen ze blijven doen zolang het gaat want soms zijn de dingen natuurlijk te mooi om niet te doen...
Rond 11.20 parkeerde Daphne de auto achter ons huis en zette J mij een bak koffie, Daphne hielp me nog even de spullen uit de auto in huis te brengen en keerde daarna ook huiswaarts, even na middernacht bliepte mijn foon (waar ik uiteraard in bed op lag te wachten) dat ze veilig en wel thuis was gekomen.
Kortom... geen dag met een gouden randje maar met een platinablokrand, niet in de laatste plaats vanwege het weer, het gezelschap, de probleemloze reizen van iedereen, het plezier van ons allen, de mooie indrukken die we via foto's altijd weer kunnen oproepen als de geheugens falen maar voor mij persoonlijk ook door:
Heb én hou het goed.
Photo Sunday
