Wandelwol

Sinds juni stap ik op maandagochtend om 9.45 op de fiets... fiets dan ruim 2km naar het wijkgebouw van de naastgelegen wijk. Daar verzamelen zich dan meer mensen, meestal zo 12-18 in aantal. 2 daarvan gaan dan voorop en rest kachelt er achteraan... zo'n km of 5,5 a 6 gemiddeld. Wie vooropgaat wijzigt wekelijks, is willekeur, zijn mensen die in die wijk wonen en dus de straten wel kennen. (buuf en ik kennen die wijk niet goed genoeg dus wij gaan nooit voorop maar lopen ergens ertussen in want achteraan lopen vinden we ook niet leuk. Het tempo ligt best hoog dus het is een behoorlijke workout.
Toen wij nog grote honden hadden wandelde ik ook elke dag, soms alleen, soms met buuf want zij had immers ook een grote hond. Momenteel wandel ik maar korte stukjes want onze koninging is een luilak in hoofdletters. Met enige regelmaat haal ik dan Molly bij de andere buren vandaag want dat is nog een pup die niet moe te krijgen is en wandelen vindt zij heerlijk. Honden hebben de gewoonte te snuffelen dus een stevige stappenwandeling zit er dan niet echt in, je past je tempo aan en staat met regelmaat ook stil. Sinds Vanyar - en 4 weken later ook Senna- ging hemelen wandelden buuf en ik beduidend minder, het voelde doelloos soort van. Dus ging ik op zeker rondkijken of er wandelgroepen in de stad waren, nou ja dus, meer dan genoeg want elke wijk bleek erover te beschikken. De wijk naast de onze start op maandagochtend, een mooi begin van de week, vonden wij. Als het niet bevalt gaan we wel bij een andere kijken, zeiden we. Dat deden we dus niet want die maandagochtendgroep bevalt ons prima. We hebben dus ondertussen al vele malen de maandachtochtend sportief benut en noemen het nog net niet onze sportschool. *glimlach.

Maaaaarrrrrrrrrrr... . al hoe leuk mijn hoofd dat wandelen ook vindt... mijn voeten haten me erom. Nou kan ik op alle fronten heel gierig zijn als het gaat om geld uitgeven voor mezelf maar op schoenen heb ik nooit bezuinigd. Ik heb dus ook goede wandelschoenen maar die blijken niet afdoende. Het huidige paar heb ik vorig jaar gekocht dus die zijn nog lang niet af. Een terugkeer naar de scootmobiel wil ik (uiteraard) proberen te voorkomen dus gaf ik zo her en der kleinere bedragen uit om het wandelled van mijn onderste onderdanen wat te lenigen.
Ik kocht teenkousen... ik kocht middenvoetspads...

maar de ellende bleef... de laatste bezoeken aan mijn thuispark waren al geen feestje...beide keren ging op zeker moment de schoenen uit en liep ik op kousenvoeten verder. Op internet las ik dat er 'betere' schoenen te koop die meer demping geven maar heej die prijskaartjes hè. En daarbij de schoenen die ik nu heb waren ook verre van goedkoop dus wie garandeerde mij dat het beter zou gaan. Ik legde mijn oren te luisteren bij de wandelaars onder ons, waaronder Ellen Zij sprak heel lovend over "wandelwol" ... waar ik tot op dat moment nog nooit van gehoord had... Zij maakte foto's en liet mij dus zien hoe het moest. Ik ging rondkijken online en bestelde het. Gelukkig kwam het vrij snel binnen.

Met de lichtjesfeesten in het vooruitzicht.. wil ik natuurlijk me er wel op verheugen zonder in mijn achterhoofd dat stemmetje dat zegt: "ja maar je voeten... bla bla bla".
Op die wandelwol heb ik dus mijn laatste hoop gevestigd en met wat Ellen mij op het hart drukte: "Denk er aan ... niet te zuinig in het begin. Je kunt beter later wat er vanaf nemen als je ziet dat het teveel geweest is. Succes." wikkelde ik vanochten dikke dotten om mijn voeten... ik wilkkelde mijn pinkieteentjes erin (zonder die kousjes eromheen) en deed een dot om de hele voorvoet om het middendeel te beschermen. Ik liet dus expres de kousjes achterwege omdat ik wilde ervaren of die wol afdoende zou zijn. Die pads gebruikte ik al een tijdje niet meer want die gaven meer last dan verlichting. Ik heb namelijk heel korte tenen en de lengte tussen het ringtje dat om de teen gaat en de pak die onder de voorvoet is te groot dus gaat het schuiven.
Hoopvol ging ik dus zo vanochtend op weg.
Op ongeveer 90% van de lengte van de wandelroute ongeveer begon mijn linkerpinkyteen zich te roeren. Ik wist gelijk, voortaan tóch maar die kousjes er weer omheen. De voorvoeten voelden zich dikke vette prima dus dit blij ei hobbelde terug naar de fiets die ik een paar kilometer verderop weer in de schuur plaatste. De sokken uit, de wol er voorzichtig weer uitgeplukt en opgeborgen (kan best nog een keer gebruikt!) en zie mijn voeten... zien er prima uit, geen rood, geen zwellingen, geen blaren...

Kortom.. .met meer vertrouwen dan vóór het weekend ga ik me nu verheugen (nog meer dan dat ik al deed) op de lichtjesfeesten en de vele meters stappen in 2 van de 3 parken. (1 ervan doe ik standaard met de scoot omdat het park te groot is en op heuvels gebouwd) want ondanks dat mijn kleine teen protesteerde voelt het als een zegen dat de rest van mijn voet zich niet heeft beklaagd en ook nu thuis op de bank prima aanvoelt.

Heb dus een nieuw vriendje bij me voortaan tijdens de langere wandelingen..... hij heet Skéépe Wandelwol van Texel.

Heb én hou het goed.