Seniorenbios #13 - Toutes Directions

Na bijna 2 weken in de ban van de griep wilde ik wel weer eens in een andere ban zijn, die van een film bijv. Eerst was vanochtend weer de 'wandelban' aan de beurt natuurlijk, eenmaal thuis bleek het weer een mooie ronde geweest te zijn van bijna 6km. Ook de fietsmeters waren iets meer want tijdens het wandelen zagen we paddenstoelen, maar dan fotografeer je niet dus na de wandeling even teruggefietst om ze alsnog op de gevoelige plaat te zetten. Uiteraard heb ik ze aan het ALBUM toegevoegd. Thuis rond kwart voor 12 hadden we iets minder dan 2 uur de tijd om 'ieder zijn eigen ding te doen' want om half 2 wilden we weer op de fiets zitten voor ban nr. 4 als het ware. De filmban dus in dit geval na fietsen, wandelen en paddestoelen. 
Het weer is prima, er was geen regen voorspeld dus lieten we de auto's mooi dat en daar voor wat en waar ze waren. 

Dat de griep er behoorlijk ingehakt heeft merk ik nog wel, ben nog steeds niet weer helemaal fit maar gelukkig wel fit genoeg om de maandagse activiteiten van deze maandag te ondernemen. 
Na het ochtendgebeuren en wat rust met lunchpauzes soort van, dus op naar het centrum voor een volgende seniorenbiosmiddag, nr. 13 alweer  en op ons programma stond Toutes Directions:

Elke ochtend volgt de 71-jarige regiotaxichauffeur Sjef dezelfde route door Zuid-Limburg. 

Hij haalt zijn vaste passagiers op, die voor hun afspraken én hun fragiele verbinding met de buitenwereld afhankelijk zijn van zijn rammelende minibus.  Zij geven zijn dagen ritme, verbondenheid en betekenis, net zoals hij dat voor hen doet. 

Wanneer Sjef met onmiddellijke ingang wordt ontslagen en zijn sleutels en bus moet inleveren, haalt hij zijn passagiers nog één laatste keer op. Bij de kruising waar hij normaal rechtsaf slaat, geeft hij gas en rijdt rechtdoor. 

Wat volgt is een ongeplande, soms gevaarlijke tocht, waarbij zijn oude en kwetsbare passagiers verrassend veerkrachtig blijken. Industriële landschappen maken langzaam plaats voor weidse vergezichten, terwijl de groep onderweg steeds kleiner wordt. Wat start als een impulsieve beslissing, groeit uit tot een reis die bij iedereen iets losmaakt, en die Sjef de moed geeft om aan de rest van zijn leven te beginnen.

En wat vonden wij ervan?

Eh ja eh nee ehh...  heel eerlijk weten we beiden niet wát we ervan moeten vinden. Er zit veel humor in, dat wel, maar ook weinig dialoog al blijft de vraag sudderen of dat 'weinig' toch niet alsnog genoeg is... het is een avontuur voor de deelnemers, dat staat als een paal boven water. Als je mij nou vraagt "zeg Ko beveel je hem aan of juist niet?" krijg je schouderophalen.  Aan de ene kant zeg ik: "ga hem zien", aan de andere kant zeg ik ook: "je mist er niks aan". Met andere woorden, ik (buuf ook) staan er dubbel in. Evengoed denken we beiden wel heel stellig dat de cast tijdens het opnemen van deze film menigmaal in een deuk moet hebben gelegen van het lachen.  Wij vinden de film in ieder geval wel de moeite waard geweest, we hebben er geen spijt van en misschien is dat precies genoeg. 

Heb én hou het goed.