Knal

Niks veranderlijker dan de mens.... zegt men... en hoe waar dat is, werd mij vandaag weer bewezen.

Nog niet zo heel lang geleden zei ik tegen iemand: "als men fietshelmen gaat verplichten, zet ik de fietsen op marktplaats...." Niet zo heel lang daarna ging J onderuit... niks aan de hand, paar blauwe plekken. Weer even later werd ik op een haartje na gemist door een trio huppelkutten op een 1 baansfietspad. Terzelfder tijd kwam onze gemeente met een actie van 25 euro korting op fietshelmen, alsof het zo moest zijn. Een teken van boven zeg maar soort van. Dus stapten j en ik op de fiets, gingen naar de fietswinkel en kwamen een uurtje later thuis met zoutloze salmiakhoofddeksels. Sindsdien ook niet meer zonder gefietst.

Sinds vele maanden fiets ik elke ochtend en gebeurde er nooit iets, zelfs van de winter niet met alle sneeuw en gladheid. Tot aan vanmorgen dus... ik stapte weer op de pedalen, zou via een omweg km's maken en boodschappen halen. Had ik me daar even buiten de waard gerekend?! Amper een km van huis komt mij een mevrouw tegemoet gefietst en zonder ook maar enige aanwijzing sloeg ze pplotsklaps linksaf. Tja dát ze in haar vaart gestopt werd kwam omdat ik daar net toevallig op hetzelfde plekje peddelde. Een knal en we gingen beiden onderuit. Ik stuiterde op mijn rechterzij en met mijn hoofd belandde ik in de modder tussen enkele crocusjes die dat niet overleefden helaas. Mijn bril is inmiddels weer in de normale stand teruggebogen en mijn gsm die in de jaszak zat kwam gelukkig ook ongeschonden uit die strijd.
De bewoners van het huis waarbij dat gebeurde kwamen naar buiten gestoven en hielpen die mevrouw en mij weer overeind. Ook stopten auto's en kwamen overal mensen vandaan om te kijken of ze konden helpen. Binnen 10 minuten stond er ook een ambulance.... 1 van de heren keek mij na en ik mocht huiswaarts keren, uiteraard na achterlaten van mijn gegevens. De andere mevrouw was minder gelukkig dan ik, zij ging met de ambu mee. Ik zal later op de dag wel horen hoe dit is afgelopen. Ook zij droeg -gelukkig- een helm maar ze had haar ene hand behoorlijk stuk en was ook erg in de war, gaf verschillende antwoorden op dezelfde vragen.
Ik ben maar naar huis gelopen met de fiets aan de hand, durfde niet op te stappen, de schrik zat danig in de benen kan ik je zeggen. Gelukkig is er verder niks aan de hand op wat schaafplekken na her en der en natuurlijk beurse plekken maar man man man wat ben ik blij dat ik mijn eigenwijse ijdelheid opzij heb gezet en die helm heb aangeschaft én ben gaan dragen. Als ik dat niet had gedaan had ik hier nu niet dit verhaal kunnen typen, dan was ik tezamen met die andere mevrouw in de ambu afgevoerd.
Nou inmiddels is J boodschappen aan het halen en zit mijn jas in de wasmachine want die wil ik natuurlijk woensdag wel schoon mee als ik met mijn schoonkind de grens overga voor een paar dagen.

Heb én hou het goed.