In de verte kraaide een haan... Jacob zuchtte, alwéér tijd om op te staan. Het leek wel alsof de nachten telkens korter werden en eigenlijk kon dat niet want hij ging elke avond om dezelfde tijd, soms zelfs vroeger, tussen de lakens. 'Je wordt oudere hè papa, geef het maar toe..' grinnikte Marie, die zich met een zucht van genoegen er nog lekker en dieper weer indraaide.
"Dus je staat niet even voor mij op en haalt mij een beker versie GEITenmelk uit de stal?" Vantussen de dekens klonk nog een grinnik en even later een 'nou vooruit dan maar, omdat jij het bent en omdat je het zo lieffff vraagt' waarna Marie de dekens van zich afschopte.
'Bedenk ff wel waarom we zo vroeg opstaan hè'?
'Bedenk ff wel waarom we zo vroeg opstaan hè'?
"Jaaahaaaa omdat ik de WEKKER zo vroeg zette, omdat ik ons boerenbedrijf moest opgeven met dank aan dat haagse schorem en niet zo snel een betere, goedbetaalde baan met prima werkuren, kon vinden dan het ziekmakende werk in die vervloekte mijnen.".
Met een ferme zwaai gooide Marie de lakens en dekens over de rand van het bed, 'ik kan er net zo goed nu ook uitgaan, ben toch al wakker en weer inslapen gaat mijn dag er ook niet leuker op maken', niet ingaand op het stokpaardje van haar echtgenoot, wel mopperend op veel zaken maar toch ook niet actief genoeg om er iets mee te doen, aan te veranderen.
Jacob slofte naar de badkamer, zette de kraan aan en hoorde hoe de boiler al pruttelend op gang kwam, 'jij het er ook geen zin hè, ouwe jongen, zo vroeg op de morgen?'. Hij kreeg geen antwoord natuurlijk maar in zijn fantasie ging het gesprek wel verder.
Met een ferme zwaai gooide Marie de lakens en dekens over de rand van het bed, 'ik kan er net zo goed nu ook uitgaan, ben toch al wakker en weer inslapen gaat mijn dag er ook niet leuker op maken', niet ingaand op het stokpaardje van haar echtgenoot, wel mopperend op veel zaken maar toch ook niet actief genoeg om er iets mee te doen, aan te veranderen.
Jacob slofte naar de badkamer, zette de kraan aan en hoorde hoe de boiler al pruttelend op gang kwam, 'jij het er ook geen zin hè, ouwe jongen, zo vroeg op de morgen?'. Hij kreeg geen antwoord natuurlijk maar in zijn fantasie ging het gesprek wel verder.
"Jij hebt gesolliciteerd weet je nog, niemand dwingt je om als MIJNWERKER de kost te gaan verdienen. Het mag dan wel goed betalen maar het kost je ook een hele hoop, hebbie dat er voor over? Marie heeft er vast geen bezwaar tegen dat je ander werk zoekt met betere tijden tegen -misschien?- iets minder loon.. Er is heus werk zat voor hen die willen werken, echt waar, heus echt waar!!"
Terwijl hij zich stond te scheren keek zijn spiegelbeeld hem aan, verbeeldde hij het zich nou of zag hij vraagtekens in die ogen, die ogen die toch ook de zijne waren?






ha die Melody
BeantwoordenVerwijdereneen mooi verhaal uit de jaren eind jaren '60 begin '70 toen de mijnen nog open waren
dat haagse zooitje is niks veranderd
maar Jacob en Marie zaten er toen maar mooi mee
Ha die Karel
VerwijderenNee nou dat inderdaad.... ja toen én nu nog steeds
toen was het schorem nu is het tuig
VerwijderenWow, je was snel bij! Mooi verhaal weer Melody!! Ik vind ook zo'n woord als 'schorem erg mooi! Ook zo'n woord dat past in die tijdgeest. Dank je wel!!
BeantwoordenVerwijderen:-) dank je wel. Past nog steeds hè, ook in het hier en nu.
VerwijderenGraag gedaan