WE-300 #14

De 14e WE-uitdaging van Geesje, voor juli, kreeg als thema: BELASTINGEN
Heb jij nou ook een leuk verhaal in dat thema zonder het woord zelf te benoemen in 300 woorden?
Publiceer het dan op je blog en laat de link ernaartoe achter als je Geesje haar eigen bijdrage leest.

"Jij moet dit, jij moet dat, jij moet zus, jij moet zo...."
IK MOET HELEMAAL NIKS, BEHALVE POEPEN!!!
Waarom bleef iedereen maar aan haar hoofd zeuren? Waarom bleef iedereen maar aan haar jas trekken, elke dag weer, 24 uur per dag? Waarom liet men haar toch niet e.i.n.d.e.l.i.j.k. eens gewoon met rust? Hoe moeilijk kon dat zijn?
Moe was ze, zó o.n.b.e.s.c.h.r.i.j.f.l.i.j.k. moe! MOE in hoofdletters!
Ze staarde voor zich uit over het water waarvan de rimpels telkens op de oever stuk sloegen, keer op keer, er leek geen ophouden aan vast te zitten.
Een tijdlang telde ze elke rimpel, toen de wind wat toenam waren het er meer, toen die wind weer afnam werden het er minder.
Ze kon zich niet losrukken van de gedachte dat dit haar ergens aan deed denken,
maar wat precies, daar kon ze de vinger niet opleggen.
Hoelang zat ze hier eigenllijk al?
Alle besef van tijd was verdwenen, ze wist hoe het heette daar waar ze zat maar verder was ze leeg, hoe was ze hier gekomen?.
Tranen stroomden onophoudelijk over haar gezicht naar beneden en drupten op haar schoot. Op haar jas had zich al een groeiend plasje gevormd.
Ze verschoof een stukje zodat ze in de hoek kwam te zitten.
Het plateau bij de grote visvijver had aan 3 kanten een houten reling van meerdere planken die horizontaal aan palen gespijkerd waren. Met één reling aan haar rechterkant en 1 aan haar achterkant had ze steun genoeg om achterover te leunen.
Ze sloot de ogen.
Moe was ze, zó o.n.b.e.s.c.h.r.i.j.f.l.i.j.k. moe! MOE in hoofdletters!
Ze had er geen zin meer in... al met al was het té zwaar...
Toen, ineens verbrak een geluid de oorverdovende stilte van Moeder Natuur... haar naam werd geroepen...en nog eens... en toen weer... en toen: Oh daar ben je! Gelukkig!

Heb én hou het goed.